قسم به او…
به او!؟
او کیست؟
نمی‌دانم.
و شاید همین ندانستن،
دانستنی است که از دل برآید نه از عقل...
او تمام تمامیت من است
و من،ذره ای گم‌گشته ام در حضوری بی‌کران از او...
با اوست به عرش رسیدنم،
و با اوست حضیض شدنم.
او کیست؟
باز هم نمی‌دانم.
زیرا نام‌ها از توصیف او عاجزند
و واژه‌ها در برابر او تنها خاکستر.
کاش می‌توانستم آن‌قدر از او بگویم
که نامش،
قسم تو نیز شود
اما نمی‌خواهم.
نه از سر بخل
که از بیم آن‌که راز من
از حرمت خلوتش بیفتد.
او تنها برای من است،
و من برای هیچ‌کس...
و این میان،
حقیقتی تلخ ایستاده است
من و او
هیچ‌گاه ما نخواهیم شد.
ما نشدن ما اندوه بسیار دارد.
به اندازه بغضی که راه گلو را نمی‌یابد.
به عمق چشمه ای از اشک،
که هرگز خشک نخواهد شد.
و به اندازه لبخندی که سال‌هاست،
راه رسیدن به لب را گم کرده.
غمگین است
خیلی غمگین
اما آیا خودخواهی‌ست
اگر بگویم
کاش او
نشود با دیگری ما
بگذار او،
اوِ من بماند.
نه در مالکیت
که در محراب دل
بگذار او
تا ابد
قسمِ من بماند...
