
شاید براتون سوال پیش اومده باشه که چرا آدما اون زمان و هزینه و انرژی که میخوان بزارن و فیلمی عمیق و قصه گو رو ببینن میزارن برای دیدن فیلمهای سخیف و به قولی تاریخ مصرف دار که قطعا برای خودمون هم پیش اومده و به قولی لذت گناه آلود و گیلتی پلژرمون هم شده بعضی اوقات که دلیل اول باشه اینه که: وقتی انسان زندگی پر دغدغه بهش فشار میاره این فیلمها به قولی حکم حیاط خلوتی داره که میری برای کشیدن یه نخ سیگار
با بلاهت و اینکه تهش هیچ هدفی نیست که بخواد تورو به چالش بکشونه و بخوای براش علت و معلول بیاری یه بی خیالی یک ساعت و نیمه رو تجربه میکنی که ذهنت آزاد باشه وقتی مغز خسته شده یا به اصطلاح «overloaded» است، محتوای سبک را ترجیح میده چون پیچیدگی ندارد و انرژی نمیگیرد.

دلیل دوم: بسیاری از ما وقتی تنها، غمگین یا بیحوصله ایم ، به سمت محتوایی میریم که نیاز به درگیری ذهنی نداره میخوایم آدمایی و ببینیم که به قولی از نظر ذهنی زیادی آزادن یا به قولی شیرین میزنن بعد نسبت به خودمون احساس خوبی که پیدا میکنیم که نه انگار من از یه سریا جلو ترم

دلیل سومم اینکه محتوای سخیف معمولاً سریع و بیتلاش مغز را تحریک میکند. مغز همیشه دنبال «پاداش آسان» است.
فقط حواستون باشه همه چیز از همون یه نخ سیگاری که اول گفتم شروع میشه یهو دیدن این فیلما اگه تبدیل بشه به عادت میبینین تاثیرات مخربی رو ذهن میزاره پس به چشم سیگار حیاط خلوت بهش نگاه کنید .