یه شب نشستیم به خاطره گفتن. قبل رفتنش. زدم روی شونهاش و گفتم: دمت گرم ولی خوب وایسادی پای خواستهات پای زندگیت خوب چیزی ساختی از خودت.
یه لبخند تلخی زد و سرِ صحبتش باز شد. از باختهاش گفت، از جاهایی که گند زده بود از جاهایی که مقصر بود. کرک و پرم ریخت اما دلداریش دادم که حق داشتی و کسی نیست که گند نزده باشه و عوضش خوب جمعش کردی و ازین حرفها.
یه آهی کشید و بقیهی لیوانش رو سرکشید. ازش پرسیدم: چرا تا حالا نگفته بودی اینا رو زدم روی شونهاش و گفتم: خیلی تو داری رفیق میریختی بیرون این همه درد و رنج رو راحت میشدی.
گفت: الانم اگه قرار نبود برم نمیگفتم. هیچ وقت نمیگفتم.
دستم رو از روی شونههاش برداشتم. یکم خودم رو جمع و جور کردم یه ابرویی دادم بالا و ساکت شدم. بلاخره بهم بر خورده بود. اونم بعد این همه سال رفاقت.
سرشو آورد جلو و گفت: هِی نرو تو لک. میدونی چرا نمیگفتم؟
من هر بار که زمین میخوردم
هر بار که گند میزدم
هر بار که له و لورده میشدم،
میومدم پیشت، توی چشمات نگاه میکردم خودمو میدیدم از توی نگاهِ تو. اون اعتمادی که بهم داشتی اون قهرمانی که ازم ساخته بودی توی نگاهت، از روی زمین بلندم می کرد. بهم یه نیروی دوباره میداد واسه تکوندن خودم. ببیین؛ من همهی این سالها هر کاری کردم که اون آدمی که تو چشمات از خودم میبینم نشکنه.
اشک توی چشمهام جمع شد.
راست میگفت. از نظر من اون لنگه نداشت.
بعد یاد خودم افتادم.
هر بار که پیش رفیقهام تیمار میشدم و از خاک بلندم میکردند اون چیزی که از من توی چشمهاشون بود یه ترک بر میداشت.
فکر کردم گاهی وقتی بقیه زخمهات رو ببندند هزینهاش خیلی بیشتره. اونقدری که وقتی میخوای برگردی به جایی که کسی باورت داشت، میبینی کسی نمونده.
بعدها براش آخر یکی از ایمیلهام نوشتم:
یادته شب آخر رو؟ حالا من همهی وقتهایی که ترسیدی رو میدونم همهی جاهایی که ضعیف بودی و اشک ریختی همهی فرارها و گند زدنها. اما تو باز واسهی من یه قهرمانی. نه ازون قلابیهاش. ازون واقعیهایی که جسارت خورد شدن و دوباره از نو ساخته شدن رو دارند.