
یادداشت ساحلی
وقتی ذهنم برای زندگی کردنم شرط میگذارد
ذهن من میگوید: «فقط اگر عشق را تجربه کنم، زندگی معنادار و لذتبخش خواهد بود.»
ذهن عزیز! عشق میتواند یکی از عمیقترین خواستههای ما باشد؛
اما آیا نبودنش به این معناست که زندگی دیگر هیچ معنا و لذتی ندارد؟
مثلاً هنوز میتوانم از یادگیری، رشد، ارتباط، خلقکردن و اثرگذاری، مادری کردن و... لذت ببرم.
شاید لازم نباشد خواستههایمان را کنار بگذاریم؛
کافی است اجازه ندهیم نبودن یک چیز، ما را از بقیه زندگی محروم کند.
بیا سه جرعه چای بنوشیم:
☕️جرعه اول؛
هر فکری، حقیقت قطعی نیست.
☕️جرعه دوم؛
یک خواسته مهم، تنها راه خوشبختی نیست.
☕️جرعه سوم؛
میتوان منتظر اتفاقی زیبا بود و همزمان زندگی کرد.
🐚صدف این مکث
«من عشق را عمیقاً میخواهم، اما برای تجربه معنا و لذت، لازم نیست تا آمدن عشق صبر کنم.»
🌊 مکث ساحلی
✔️ذهن شما برای داشتن یک زندگی خوب چه شرطی گذاشته است؟
✔️اگر آن شرط فعلاً برآورده نشود، چه زیباییهایی هنوز در زندگیتان حضور دارند؟
از خواندن تا زیستن؛ یک مکث، یک آگاهی، یک انتخاب. @Saebishiva1
Saebishiva1