بابا مثل همیشه به نونوایی رفته بود برای ناهار نون بخره. وقتی رسید خونه با صحنه ناخوشایندی مواجه شد.
مامان با صورتی عصبانی به بابا نگاه کرد. مَنی که حس پدر شدن رو بهش داده بودم، الان چشمانم پر از اشک بود و مثل اَبر بهار گریه میکرم.
بابا با چهرهای بهتزده به هر دومان نگاه میکرد.
بابا گفت: چیشده؟
مامان با شدت عصبانیت گفت: تحویل بگیر دختر گُلِتو!
بابا با چهره متعجب و مهربانی که داشت به سمتم اومد.
با لحنی آروم و دلنشین مثل همیشه بهم گفت: یکییدونه بابا چرا ناراحته؟
خیلی دوست داشتم همه چیز رو براش توضیح بدم ولی اشکهام اَمان نمیدادند. فقط با چشمهای اَشکی و پف کردهام به چهره بابا زُل زدم.
مامان با همون شدت عصبانیت گفت: بیا ببین! گوشی رو سمت بابا گرفت. ببین یکییدونهات داشت با کی صحبت میکرده.
بابام چشمهاش چهارتا شد.!
بابا با لبخندی که به صورت داشت رو کرد به من گفت: دخترم این شوخیه دیگه؟!
من همچنان سکوت کردهبودم.
مامان ادامه داد: بیا خودت زنگ بزن تا باورت بشه.
بابا با آخرین شماره تماس گرفت.
بعد از دو، سه بار بوق خوردن، صدای مردی از پشت گوشی اومد.
بابا با صدایی رسا و محکم احوال پرسی کرد. بعد شروع کرد به سؤال پرسیدن.
صحبتهاش که تموم شد گوشی رو قطع کرد. رو کرد به من و گفت: چرا موضوع به این مهمی رو با مادرت درمیون نذاشتی!
من که از کار اشتباهم باخبر بودم و دفاعی نداشتم سَرم رو پایین انداختم و همچنان اشک میریختم.
بابام مردی مهربان بود و لحنی آروم بهم گفت: حالا اتفاقیه که افتاده. با این جوابایی که بهم داده، به نظرم این پسر مناسب خونوادهما نیست.
من اینجوری بودم که چرا؟! دلیلش چیه؟!
خانوادهای فرهنگی و از نظر سطح اقتصادی متوسط داشتم.
بابا شروع کرد به دلیل آوردن برای هر حرفی که میزد. بابام توی استدلال و منطق آوردن مهارت زیادی داره.
اول از شغل و وضع اقتصادیش صحبت کرد.
ادامه داد: حالا اگه با این موضوع مشکل نداشته باشم. با فرهنگ و اعتقاداتش چطوری میخوای کنار بیای؟!
من گفتم: مگه چشه؟!
بابا در جواب سؤالم گفت: تو میدونستی طرف امامعلی(ع) رو قبول نداره!
گفتم: مهم اینه خدا رو قبول داره.
گفت: یکییدونه بابا، قربونت برم امامعلی(ع) شناسنامه ما شیعههاست. نمیشه به زبون بگیم شیعهایم ولی علی رو قبول ندارم. کسی که ولایت علی رو قبول نداشته باشه، هر عبادت و اعمالی که انجام بده قبول نیست.
من همینجوری هاج و واج به صحبتهای بابام گوش میکردم.
یه صحبتهایی از قبل به گوشم خورده بود. تعدادی از افراد زمان امامت امامعلی(ع) بیعت خودشون رو به ظاهر فراموش کرده بودند و علی رو به عنوان جانشین پیامبر(ص) نپذیرفتن. به جاش برای خودشون ابوبکر رو جانشین پیامبر(ص) اعلام کردند. این ماجرا و تصمیم باعث شد بین مسلمانان تا به الان دو دستگی به وجود بیاید.
داشتم دانستههای قبل خودم رو مرور میکردم و همچنان بابام داشت صحبت میکرد تا بتونه منو قانع کنه.
صحبتهای بابام باعث شد به فکر فرو بروم. ولی من دوستش داشتم. از قدیم گفتن عاشق کور و کَر میشود. منم انگار نمیخواستم قبول کنم که هیچ جوره بهم نمیخوریم.
بابام خیلی اهل مطالعه بود، سواد مذهبی خوبی داشت ولی من مثل اون نبودم.
باخودم میگفتم: مگه چه مشکلی داره دو نفر که اعتقاداتشون متفاوته باهم باشن! تازه نه کل اعتقاداتشون فقط سَر اینکه نفر اول کی بوده؟!
تو افکار خودم بودم که با صدای بابام به خودم اومدم.
دخترکم حواست اینجاست؟! حرفهامو شنیدی؟!
سَرم رو به نشانه تأیید تکان دادم.
بابام تاکید کرد: پس دیگه سمت این پسره نمیری؟!
منم با کلی شک و تردید گفتم: باشه. ولی من همچنان اون رو در قلبم دوست داشتم.