آقا رضا برای آخرین بار به ماشینش نگاه انداخت همان ماشینی که با کلی تلاش خریده بود پول را از خریدار گرفت و با ذوق تاکسی گرفت تا به فروشگاه برود و برای عروسی فردا شب دخترش لباس مورد علاقه اش را بگیرد وارد فروشگاه شد کمی دنبال لباس گشت تا پیدایش کرد لباس را گرفت و به سمت صندوق برای حساب رفت پولی که داد زیاد بود اما برای خوشحالی دخترش هر کاری میکرد برای رفتن به خانه دامادش منتظر توی ایستگاه نشت تا اتوبوس برسد.اتوبوس رسید سوار شد،نزدیک های غروب بود و آسمان هم بسیار زیبا به طوریکه آقا رضا محو آن شده بود که ناگهان صدایی به رضا میگفت:آقا آقا هی آقا رسیدیم ایستگاه آخر نمیخواهید پیاده شوید؟.رضا به خودش آمد،دید تمام مسافران پیاده شدن و او آخرین نفر است و ناراحت برای اینکه به ایستگاه مورد نظر نرسیده پیاده شد و پیاده راهی شد در راهش توپ بچه هایی که فوتبال بازی میکردنند به پایش خورد توپ را برای آنان شوت کرد.به پارک رسید دختر بچه هایی سرسره بازی میکردند،کمی آن طرف تر چند پسر تاب بازی میکردند پدر مادر هایشان هم باهم صحبت میکردند.
بعد از این پارک چند کوچه ان طرف تر به خانه ی دامادش میرسید.آقا رضا خوشحال تر شد کمی سرعتش را زیاد کرد.بالاخره رسید میخواست در بزند که متوجه شد در نیمه باز است برای همین به خودش گفت بزار قافلگیرشان کنم،آرام آرام میرفت تا متوجه نشوند نزدیکه پله ها شد که صدای دخترش می آمد که میگفت:آها پدرم رو میگی؟اون مقصر مرگ مادرمه هیچوقت نمیبخشمش اصلاً اون نباید به فکر اومدن به عروسی باشه.آقا رضا بعد از آن حرف ها میخکوب شد چند دقیقه ایی نمیتوانست فکر کند.به خودش آمد لباس را دم در گذاشت آرام آرام دور شد و در غروب آفتاب دیگر دیده نشد.
