ویرگول
ورودثبت نام
Mohsen.k
Mohsen.k
Mohsen.k
Mohsen.k
خواندن ۶ دقیقه·۲۱ روز پیش

پرنسس کوچولو4

"رام داس و میمون"

هر روز صبح،وقتی سارا به پرنده ها نون میداد،پنجره اتاق زیر شیروونی کناری رو نگاه کرد.ولی هیچکس اونو باز نمیکرد.

هیچکس بهش نمیگفت[صبح بخیر!] ، یا به اون لبخند دوستانه بزنه . اون با ناراحتی تو فکرش گفت :《شاید خدمتکار های جنتلمن هندی همه طبقه پایین خوابیدن.》

زندگیش الان در تنهایی می گذشت.البته ،اون بکی رو هر روز میدید،ولی اونها وقت زیادی برای حرف زدن نداشتن . آشپز و بقیه ی خدمتکار ها با هم دوست نبودن .

بعضی وقت ها ،در شب،ارمنگارد میومد بالا به اتاق سارا ،ولی خیلی وقت ها اومدن براش کار راحتی نبود.

بعد یک عصر ،سارا در اتاق زیر شیروونی بود وقتی که از سقف سر و صدا میشنید . بالا رو نگاه کرد _و در رو که باز کرد یک میمون کوچیک اونجا بود .

سارا فریاد زد :《اوه،چه کوچولو ی عزیزی!》

یک دفعه ،میمون پرید پایین و شروع کرد به دویدن دور اتاق. سارا خندید.از روی میز بلند شد و به بیرون پنجره اش نگاه کرد ،و در پنجره ی خونه ی بعدی یک صورت دید_صورت خندان یک ملوان هندی .

سارا فریاد زد :《اوه،شما یک میمون دارین ؟اون تو اتاق منه.》

اسم اون ملوان رام داس بود ،و اره،میمون اون بود . به سارا لبخند زد.

گفت :《من متاسفم،می تونم بیام و بگیرمش؟》

سارا گفت :《اوه ،بله ،خواهش میکنم.فگر میکنم از من ترسیده.و خیلی سریع میدوه!ولی شما میتونین برین روی سقف؟》

آره،رام داس میتونه،و یک دقیقه بعد توی اتاق سارا بود.

میمون زود پرید روی شونه ی اون ،و رام داس درباره ی سارا دوباره و دوباره فکر میکرد.بعد رفت بیرون،روی سقف،برگشت به خونه ی بعدی.

سارا هرروز پنج یا شیش بار میرفت خرید و وقتی از کنار خونه ی بغلی رد میشد ،درباره ی جنتلمن هندی فکر میکرد.براش ناراحت بود .اون خانواده و زن نداشت، و هرروز دکتر به خونش میرفت. آقای وکیل کارمیچل هم به خونش میرفت،و بعضی وقت ها هم بچه های کارمیچل همراهش میرفتن.

سارا از این قضیه خوشحال بود. با خودش گفت:《این عالیه که وقتی بیمار هستی چهره های دوستانه میبینی.》

جنتلمن هندی هم بهش فکر میکرد.اون بچه ها رو خیلی دوست داشت،ولی مرد ناراحتی بود.آقای کارمیچل دوستش بود،و باهاش کلی حرف میزد.ولی اونها فقط درباره ی یک چیز حرف میزدن .

جنتلمن هندی (اسمش آقای کاریسفورد بود)

گفت:《من باید بچه رو پیدا کنم . من اون دختر رو باید پیدا کنم و ازش محافظت کنم.ولی اون کجاست؟

من اینجا هستم با کل پول معدن الماس _ونصفش پول رالف کرو هست.اوه ، کارمیچل،چرا من دوستم رو ترک کردم و در رفتم وقتی همه چیز بد بود؟چرا؟》

آقای کارمیچل گفت:《هو در رفتی چون تو بیمار بودی و تب داشتی.نزدیک بود تو رو بُکُشه،یادته؟ 》

آقای کاریسفورد گفت :《و این رالف بیچاره رو کشت،اون کل پول خودش رو گذاشت توی معدن ،چون من دوستش بودم ولی از اول ما الماس پیدا نکرده بودیم ،و کل پول رالف رفته بود . من میترسیدم بهش بگم ،پس در رفتم. وبعدا ،وقتی ما الماس پیدا کردیم ،رالف مرده بود.》

با خنده عصبی گفت:《چه دوست شجاعی هستم من!》

آقای کارمیچل آروم گفت :《شجاع بودن راحت نیست،وقتی مریض باشی و تب داشته باشی.》

آقای کاریسفورد به داخل آتیش نگاه کرد . گفت:《رام داس به من درباره ی دختر کوچولوی خدمتکار گفت.میمون فرار کرد و

رام داس رفت روی سقف تا میمون رو از اتاق دختر بگیره . بچه ی بیچاره توی اتاق سرد و کثیف زیر شیروونی می خوابه،و برای 16 ساعت کار میکنه . دختر رالف اینطوری زندگی میکنه؟من نمیتونم بهش فکر کنم.》

آقای کارمیچل گفت:《ما داریم میریم تا پیداش کنیم .》

آقای کاریسفورد گفت:《ولی چطوری ؟》

سرشو گذاشت روی دست هاش . گفت:《من هیچوقت ندیدمش . اسمش رو هم نمیدونم! رالف همیشه صداش میکرد خانم کوچولو ی خودش . ما کل وقت ها درباره ی معدن حرف میزدیم . اون هیچوقت اسم مدرسه ی دخترش رو نگفت به من .مادرش فرانسوی بود، پس اونو برد به مدرسه توی فرانسه ؟یا انگلیس؟》

آقای کارمیچل گفت :《خب ،ما میدونیم که یک بچه توی یک مدرسه در پاریس بود،با اسم کرو یا کریو.پدرش ناگهان مرد ،یک خانواده ی روسی اونو با خودشون بردن ،چون با دخترشون دوست بود . شاید این دختر ،

بچه ی رالف کرو باشه . هفته ی بعد من میرم به مسکو تا اون دختر رو پیدا کنم. 》

آقای کاریسفورد گفت :《من هم می خوام با تو بیام . ولی حالم خوب نیست. هر شب ،توی خوابم ،صورت رالف کرو رو میبینم ،و میگه:(تام ، تام ،خانم کوچولوی من کجاست؟) و من جوابی براش ندارم .》

آقای کاریسفورد دست دوستشو گرفت و گفت :《کمکم کن تا اونو پیدا کنم ،کمکم کن.》

*

زمستون اومد،با روز های کوتاه ،و روز های تاریک ،و اتاق زیر شیروونی خیلی سرد بود. آتیشی برای خدمتکار ها _دختر ها نبود ، و بعضی وقت ها سارا و بکی نمیتونستن بخوابن چون خیلی سرد بود.سارا قدش بلند تر شده بود ، و لباس مشکی قدیمیش کوتاه بود.کفش هاش قدیمی بود ، و لباس گرم برای هوای زمستون نداشت . اون لاغر هم بود . چیز کمی برای خوردن میگرفت ، و همیشه گشنه بود . اون یه سبد بزرگ خرید رو داشت از وسط برف و بارون میبرد . یک روز یک سکه ی شیش پِنسی توی برف پیدا کرد، و چند نون گرم تازه باهاش خرید . بعد یک بچه رو جلوی در فروشگاه دید . بچه کفش و کاپشن نداشت،و صورت لاغر اون آبی و سرد بود.سارا با خودش گفت:《اون از من گشنه تره .》

و نون گرم تازه رو به بچه داد . وقتی که به مدرسه برگشت ، خانم مینچین عصبانی بود .

گفت :《آشپز منتظر تو هست . چرا دیر کردی؟》

سارا گفت:《من نمیتونم از وسط برف سریع راه بیام . کفس هام قدیمیه ، خانم مینچین ، وپاهای من سرد شده .》

خانم مینچین دوست نداشت این ها رو بشنوه. گفت :《این حرف ها رو به من نزن . من باهات مهربون هستم . به تو یک خونه دادم ، ولی تو هیچ وقت به من نگفتی "ممنون"》

سارا بهش نگاه کرد . آروم گفت:《تو مهربون نیستی . و این هم یک خونه نیست.》

خانم مینچین گفت:《فورا برو تو اتاقت.》

سارا روی پله ها لاوینیا رو دید . لاوینیا به سارا نگاه کرد و یه لبخند کوچیک بهش زد . گفت:《اوه،پرنسس سارا اینجاست ،توی لباس قدیمی و کفش های کثیفش!》

توی اتاق زیر شیروونی ، سارا روی صندلی کنار میزش نشست. اون زمزمه می کرد :《من باید شجاع باشم، یک پرنسس همیشه شجاع هست ، پس من هم باید باشم. ولی این راحت نیست.》

اون سرشو گذاشت روی دست هاش . گفت:《اوه،پدر،تو خانم کوچولوت رو یادت میاد؟الان میتونی منو ببینی؟》

و در خونه ی کناری آقای کاریسفورد کنار آتیش گرم نشست . مسکو راه طولانی تری نسبت به لندن داشت،و اون باید فقط صبر میکرد ، ولی اون هنوز به بچه ی رالف کرو فکر می کرد . به بچه های دیگه هم فکر میکرد .

گفت:《رام داس،اون خدمتکار کوچولوی بیچاره _دختر خونه ی کناری چطوره ؟ میتونیم کاری براش انجام بدیم؟》

رام داس گفت :《من اونو هر روز توی خیابون می بینم . توی بارون ،توی برف ،اون به نظر لاغر و گشنه میاد . ولی ما میتونیم کمکش کنیم . گوش بده ...》

و برای چند دقیقه حرف زد. آقای کاریسفورد لبخند زد ،به رام داس گفت:《آره ،آره،اینو دوست دارم . بیا انجامش بدیم.》

سبد خرید
۱
۰
Mohsen.k
Mohsen.k
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید