
یکی از اشتباهات رایج در موضوع آرامش آن است که فکر میکنیم باید خود را از «در معرض بودن» نجات دهیم. دیده نشویم. گوشهنشین باشیم. از همهچیز کنارهگیری کنیم. به قول قدیمیها آسه بریم آسه بیایم تا گربه شاخمون نزنه. شاید در ظاهر این دیدگاه درست باشد. ما وقتی در معرض نباشیم، در میدان نباشیم، در تلاطم آشوبها و اتفاقات، خود را به کناری کشانده باشیم طبعا حادثهای هم متوجه ما نخواهد شد. کلاهمان را باد نخواهد برد.
اما این دیدگاه در باطن و در واقعیت خطرناک است. ما وقتی به خاطر ترسهایمان کنارهگیری کنیم اوضاعمان وخیمتر خواهد شد. ثانیههای مفید زندگی را از دست خواهیم داد. فرصت تجربه و لذت حضور را از دست خواهیم داد. نشاط و هیجان زندگی از کفمان ربوده خواهد شد.
ریشه این دیدگاه غلط – که موریانهوار ذهن بعضی آدمها را اشغال کرده – این است که فکر میکنیم آرامش یعنی نبود حادثه، یعنی همیشه امن بودن، یعنی یکنواخت بودن. یعنی همهچیز طبق روال بودن، یعنی اوضاع قابل پیشبینی بودن.
این دیدگاه صحیح نیست. چون اساسا در این دیدگاه به معنای واقعی زندگی توجه نشده است. زندگی یعنی انتخاب کردن. یعنی در معرکه حاضر بودن و بهترین گزینه را برگزیدن. وقتی از ترس موجها و طوفانها، گوشهای مینشینیم و صرفا تحرک دیگران را تماشا میکنیم دیگر دریا نیستیم، برکه نیستیم. یک مردابیم که به مرور لحظههایمان بوی بد میگیرد. کمکم به پوچی و بیحاصلی میرسیم. کمکم حال انجام هیچکاری را نداریم.
پس باید به جنگ این دیدگاه مخرب برویم تا مبادا بهخاطر ترسهای پنهان یا اضطرابهای خیالی، قطار زندگیمان را از حرکت متوقف کنیم. یادمان باشد آرامش در دل حرکت به دست میآید نه در گوشه رختخواب بودن و خود را به خواب زدن.