
هیچکسی نیست که دنبال آرامش نباشد و شاید هیچکسی را پیدا نکنیم که از شاد بودن و سرحال بودن بدش بیاید. اما قبول کنیم که گمشده بسیاری از ما در دنیای جدید «آرامش و شادی» است. انگار هرچه به رفاه و امکانات بیشتر میرسیم تلاطمهای زندگی ما هم بیشتر میشود. در حسرتهای عمیقتری فرو میرویم و غمهای پنهانی بیشتری در دلمان لانه میکند.
عجیب است که از هر قشر و صنف – حتی با امکانات و موقعیتهای مطلوب – آدمهایی را میبینیم که از وضع موجودشان شاکی هستند. واقعا دستیابی به شادی و آرامش به یک معمای رازآلود تبدیل شده که نمیتوان پاسخ آن را به راحتی پیدا کرد.
در اینجافقط به یک نکته زیربنایی توجه میدهم؛ معتقدم آرامش یک امر ذهنی است؛ که ناشی از یک نوع توانمندی روحی و عقلی است.
میدانیم همه زندگیها درگیر تلاطمها و تکانههایی میشود. سختیهایی که در بسیاری از موارد در حوزه اختیارات ما نیست و چه بسا غافلگیرانه رخ میدهد. بنابراین نمیتوانیم آرامش را به نبود تهدید یا خطر یا زندگی کاملا امن تعریف کنیم. چون زندگی مثل کوهنوردی در سرمای زمستان است که هزاران خطر آشکار و پنهان رونده راه را تهدید میکند. بنابراین آرامش در بیرون انسان تعریف نمیشود. با این نگاه، آرامش یک امر درونی است. یک توانمندی روحی است که به انسان کمک میکند در برابر سختیها از توازن خارج نشود. به واسطه همین نیروی قدرتمند، ادامه مسیر پیگیری میشود و دارنده این نیرو میتواند از پستی و بلندیهای زندگی بدون کمآوردن عبور کند و ادامه مسیر را پیگیری کند.
حالا هرکدام از ما باید درونمان را بررسی کنیم که آیا به این نیروی عظیم دست پیدا کردهایم یا در کوچکترین واقعه، دچار بهمریختگی میشویم و خودمان به تلخی حوادث ضریب میدهیم.