
احترام به فکر و سؤال
اشخاص باید دارای قوه عاقله و نظام فکری باشند تا بتوانند گلیم خود را از آب بیرون بکشند. نمیشود آنان را محتاج و وابسته به تفکرات پریشان دیگران نگاه داشت و یا آبشخور فکری آنان را در اینترنت و رسانه، متوقف کرد. اینجاست که در محیط خانواده باید به سؤالات فرزندان احترام گذاشت و به روشهای مختلف از قدرت تفکر و فلسفیدن آنان حمایت کرد. نقطه شروع این نظام تربیتی هم فرصت دادن برای تفکر است. اگر به فرزندان اجازه تردید و مجال فکر کردن ندهیم آنان را استعمار کردهایم.
لقمه حلال و مراقبت از سفره
بارها شنیده و دیدهایم تبهکاران بزرگ از خردهلقمههایی رشد کردهاند که در حلال و حرام آن دقت نشده است. حرامخواری، چشم باطنبین خانواده را کور میکند و فرزندان را برای پیچیدهترین جرمها و جنایتها، مستعد میکند. پدر و مادر موظفند انگیزههای اقتصادی خود را در حفاظی از رزق حلال قرار دهند تا مدیون آینده فرزندانشان نشوند.
قیام برای ارزشهای اخلاقی
جامعه نباید به بی مبالاتی دچار شود و نباید بستر عمومی اجتماع، آنچنان ژلهای و بیمهار شود که هرکس هرکاری دلش خواست انجام دهد. جدای از مراقبتهای جمعی در بستر جامعه، نیاز است هرخانواده درون خود چفت و بستهایی طراحی کند تا اعضاء آن نسبت به اصول اخلاقی و حقوق جمعی مقید باقی بمانند. اساسا هویت منسجم خانوادگی، شیرازههای اخلاقی جامعه را هم حفظ میکند.
پرورش رازدارانه
جامعهای که در آن خصلت کتوم بودن و رازدار بودن وجود ندارد دچار هزار و یک آسیب میشود که برجستهترین آن حراج شدن آبروها و بیاعتبار شدن شخصیتهاست. بههرحال هر انسانی، در حجمی از خطاها محبوس است. اگر قرار باشد سر و راز او در ملأ عام افشا شود و آبروهایی ریخته شود دیگر هیچ فرصت جبرانی وجود نخواهد داشت و به قول معروف، آب که از سرگذشت چه یک وجب چه صد وجب؛ آنوقت ممکن است برخی به هزار و یک کار غلط و خطرناک دیگر نیز دست بزنند. تربیت در خانواده باید رازدارانه باشد و فرزندان بیاموزند خبر نیاوردند و نبرند و کلید قلب و زبان خود را با استحکام در دست داشته باشند.