
1. ما در زندگی، نه کاملا مجبوریم نه کاملا آزاد؛ نه همیشه مجبوریم نه همیشه آزاد.
2. در آزادترین حالتها، میخکوبهایی در زندگی است که ما را در چارچوب از پیش تعیینشده محدود میکند؛ و در اسارتبارترین حالتها، پلههای فراری وجود دارد که ما را از همه قیدوبندها آزاد میکند.
3. همهچیز زندگی به اختیار ما نیست؛ اما اختیار ماست که زندگی را میسازد.
4. انکار نمیشود کرد ما بعضی اوقات محصول شرایط هستیم اما قطعا شرایط هم محصول و ساخته خود ماست.
5. همه خواستههای ما محققشدنی نیست اما آنچه برای صلاح و هدایت ما لازم است محقق میشود.
6. بعضی جملهها فریبکارانه است؛ اینگونه نیست که هرچه در ذهن ما شعله بکشد کائنات به تحقق آن کمک خواهند کرد؛ و یا اینگونه نیست که هر آرزویی را مکتوب کنیم اتفاق بیفتد. دنیا حساب و کتاب خودش را دارد.
7. نه دنیا به ما بدهکار است نه ما به دنیا. هرکدام باید کار خودمان را بکنیم. دنیا تا دنیاست میآورد و میبرد و خاک میکند. اما ما از دنیا بزرگتریم چون برای جای دیگری ساخته شدهایم. پس کار خودمان را بکنیم.
8. بعضی حرفهای زرد و سپید ما را در غفلت و خامی و حسرت گرفتار نکند. بپذیریم قانون دنیا نوشته شده است. از همان قانون باید نتیجه بگیریم؛ و آن قانون یک چیز بیشتر نیست: ارزش انسان به دستاوردهایش نیست، ارزش انسان حتی به تلاشهایش نیست؛ ارزش انسان به آگاهیها و شناختهای اوست. ارزش انسان به نقشهای است که طبق آن حرکت میکند؛ نه به حرکتها، رسیدنها یا نرسیدنهایش.
9. همه عمر باید صرف این شود که انسان نقشه ماورایی زندگی را کشف کند. تمام!