
«هدف» از جنس آرزو نیست. عموما آرزوهای ما کلی، کلان و مبهم است. اما هدف، موضوعی دقیق و روشن است.
هر آرزو را میتوان به چند هدف جزئی شکست و آن را اجرایی کرد.
یکی از نابلدیهای ما آن است که نمیتوانیم برای ادوار زندگی هدفهای واضح و قابل تعقیب جور کنیم. برای همین هم نمیتوانیم پیشرفت خودمان را متر کنیم و اندازه بگیریم.
گاهی هدفهای ما آنقدر زیاد است که قطعا به آنها نخواهیم رسید. انگار میخواهیم به همه خوبهای عالم دست پیدا کنیم و از هرچیز موفقی در ویترین خود داشته باشیم: هم در زمینه تحصیلات، هم روابط اجتماعی، هم شغل و کسب و کار، هم فعالیتهای داوطلبانه، هم مهارتهای فنی، هم هنرمندی و روشنفکر بودن، هم فعالیتهای سیاسی، هم ایرانگردی و جهانگردی، هم زبان خارجی، هم ارتباط با طبیعت، هم فیلم و تئاتر.
انسان میتواند در هریک از این زمینهها پیشرفت محسوس و قابل قبولی داشته باشد، اما لازم است چند مسیر اصلی (دو یا نهایتا سه مسیر) را انتخاب کند و تمرکز و توانش را خرج آن کند.
به قول قدیمیها از این شاخه به آن شاخه پریدن هم ما را خسته و دلزده میکند و هم در رده آدمهای متوسط جامعه نگه میدارد.
البته تنظیم هدفها، فنون و روشهایی دارد که باید آن را آموخت.