دختری نوجوان (دانشآموز) درگیر رابطه با جنس مخالف شده است؛ نه رابطه با یک نفر که با چندین پسر. قطعا این وضعیت نگرانکننده بوده و نیازمند مداخله است.

در هر نوع مداخله و مراقبت باید این موارد را در نظر گرفت:
- بخش مهمی از این ماجرا ناشی از ترکیب سن بحرانی نوجوانی، خلأ عاطفی در برخی موارد و سبک زندگی مجازی است. پس باید به ریشههای همزمان مسئله توجه کرد.
- مداخله فوری و پایدار خانواده در این موارد لازم است. این مداخله باید از نوع حمایت عاطفی بدون قضاوت باشد. مهمترین احتیاج نوجوان در این سن داشتن یک «پناه امن» است. پس سرزنش یا تهدید ممکن است او را بیشتر به سمت پنهانکاری ببرد.
- نقشآفرینی یک حامی قابلاعتماد در خانواده که بتواند نقش «گوش شنوا و دلنگران بدون سرزنش» را ایفا کند.
- برقراری ارتباط قویتر با پدر و مادر؛ بهویژه پدر که میتواند جنس متفاوتی از حمایت و قدرتِ جبران را برای فرزند فراهم آورد.
- در این شرایط گفتوگو با نوجوان ثمربخش است؛ گفتگویی آرام و غیرمستقیم درباره نیازهایش، ترسها و خواستههایش. هدف از این کار شنیدن و درک شرایط اوست نه بازخواست و توبیخ.
- آموزش سواد رسانهای و مراقبتهای ارتباطی تا او بتواند زودتر موقعیت خطرناک خودش را فهم کرده و از افتادن به دام فجایع بعدی خودداری کند. مهمترین نیرویی که میتواند او را از این مهلکه نجات دهد، اراده درونی خود اوست؛ درواقع او خودش باید بزرگترین کمککننده به خودش باشد.
- کمک به پیدا کردن هویت مثبت تا بتواند از دلبستگیهای مقطعی و عادتهای پوچ ارتباطی رها شود. در این حالت به یک برنامه تشویقی و انگیزاننده برای فعالیتهای هنری، ورزشی، علمی یا اجتماعی نیاز است تا با آن حس ارزش و هویت پیدا کند.
- در برخی موارد حادتر حتما نیاز به مداخلات تخصصی و مشاوره روانشناسی است که یک مشاور خبره بتواند جلساتی را با نوجوان برگزار کرده و برای برخی موارد خاص، پیشنهاد اقدام بدهد.
- شاید از جمله مهمترین اقدامات، ایجاد شبکه ارتباطی سالم برای نوجوان باشد؛ یک زیستبوم پویا و فعال که در آن دوستان سالم، مربی دلسوز و گروه همسالان مثبت حضور داشته باشند. مراوده با فامیل و خویشاوندان از اولویتهای این شبکهسازی است.
و در پایان یک نکته حیاتی:
اصلیترین راه نجاتبخش برای همه از جمله همین نوجوانان درگیر آسیب، تقویت معنویت و ارزشهای اخلاقی است. بهطورقطع ارتباط با خدا، مناجات و توسل راهگشا و ایمنیبخش است.