
چرا هرچه میدوی، به مقصد نمیرسی؟
چرا هرچه به دست میآوری، باز هم احساس میکنی کافی نیست؟ چرا هیچوقت از زندگیات راضی نمیشوی؟ چرا هنوز یک خواستهات برآورده نشده، خواسته دیگری را جای آن میگذاری؟
این همه شتاب برای چیست؟ این همه سبقت گرفتن از دیگران برای کجاست؟ تا کجا میخواهی بدوی؟ تا کی؟ بالاخره قرار است کجا بایستی، نفسی تازه کنی و با خودت بگویی:
«خدا را شکر... رسیدم. همین برای من کافی است».
نیاز، چیزی ضروری و محدود است؛ چیزی که نبودنش زندگی را مختل میکند. اما خواسته، تمامشدنی نیست. خواسته مدام خواسته جدید میسازد. به یکی که میرسی، یکی دیگر از راه میرسد.
و نکته عجیب اینجاست که خیلی وقتها خواستهها اصلاً اصالت ندارند؛ یعنی از درون خود ما نیامدهاند. چیزی آنها را به ما نشان داده، جذابشان کرده و بعد در ذهن ما تبدیلشان کرده به «باید».
حتی وقتی به بعضی از این خواستهها میرسیم، احساس نمیکنیم کامل شدهایم. برعکس، گاهی حفرههای تازهای در وجودمان ایجاد میکنند که دوباره باید با خواستههای تازه پرشان کنیم.
و اینجاست که پای یکی از بزرگترین بازیگران زندگی امروز به میان میآید: رسانه.
رسانه استاد تولید تصویر است؛ و انسان در برابر تصویر، موجودی بسیار شکننده است.
کافی است تصویری جذاب از یک زندگی، یک خانه، یک ماشین، یک سفر، یک اندام، یک لباس یا حتی یک سبک زندگی مدام جلوی چشم ما تکرار شود. کمکم همان تصویر میشود معیار زندگی ما.
رسانه آدمها و زندگیهایشان را برای ما تزیین میکند. بهترین لحظههای دیگران را انتخاب میکند و جلوی چشم ما میگذارد. بعد، ما زندگی واقعی خودمان را با ویترین زندگی دیگران مقایسه میکنیم.
نتیجه چیست؟
میشویم «معدل همه آدمها!»
خانه من باید مثل خانه فلانی باشد، سفرم مثل سفر دیگری، لباسهایم مثل آن یکی، دانشم مثل نفر بعدی، بدنم مثل دیگری و تجربههایم شبیه همه کسانی که در صفحه گوشیام میبینم.
آنوقت است که زندگی تبدیل میشود به یک مسابقه بیپایان.
میدوی که چیزی از دیگران کم نداشته باشی. میدوی که همه لذتها را تجربه کنی، همه آموزشها را ببینی، همهجا سفر کنی، بهترین لباس را بپوشی و از هیچ تجربهای جا نمانی.
رسانه آرامآرام در ذهنمان میکارد که توقف کردن ممنوع است.
باید بیشتر داشته باشی. بیشتر تجربه کنی. بیشتر دیده شوی. بیشتر جلو بروی.
اما یک سؤال مهم وجود دارد: اگر تمام این مسیر را بدوی، آیا اصلاً میدانی مقصدت کجاست؟
یکی گفته بود:
گاهی خوب است در زندگی بایستی و حتی کمی دندهعقب بروی. شاید آن چیزی که فکر میکنی از آن سبقت گرفتهای، همان آرزوی چند سال قبلت باشد؛ همان چیزی که زمانی برایش شب و روز تلاش میکردی و وقتی به دستش آوردی، حتی فرصت نکردی از داشتنش لذت ببری.
شاید وقتش رسیده باشد گاهی ایست کنیم، سکوت کنیم و مرور کنیم.
ببینیم چه چیزهایی امروز در زندگیمان هست که روزی آرزوی داشتنشان را داشتیم.
شاید اگر کمی بایستیم، بفهمیم آنقدرها هم که فکر میکردیم عقب نیستیم.
شاید مسئله، نرسیدن نباشد؛ شاید مسئله این باشد که بلد نیستیم رسیدن را ببینیم.
گاهی «ایست، سکوت و مرور» بد نیست.
شاید همین سه کلمه، ما را دوباره با زندگی آشتی بدهد.
و شاید برای اولین بار، به جای اینکه بپرسیم: «دیگر چه میخواهم؟»
از خودمان بپرسیم: «همین چیزهایی که دارم، چرا برایم کافی نیست؟»