
فرمول، خیلی ساده و روشن است. ما باید به چیزی اعتماد کنیم و به چیزی راضی باشیم که چند ویژگی داشته باشد:
· نیازها و خواستههای واقعی ما را تأمین کند، نه فقط نیازهای زودگذر.
· به ما حس کرامت و عزت بدهد، نه اعتباری پوشالی.
· در آن عدالت و استحقاق واقعی جاری باشد.
· پایدار و باثبات باشد و هرگز تمام نشود.
· همیشه سود بدهد و هرگز دچار نوسان و زیان نشود.
· قابلیت پیشبینی داشته باشد و ناگهان تغییر چهره ندهد.
· بتواند در لحظههای خطرناک و بحرانی هم، پناه و محافظ ما باشد.
ثروت، محدود و ناپایدار است. یک حادثه یا بیماری همه را از بین میبرد.
مدرک و مقام، ظاهری و کوتاهمدت است. با تغییر شرایط بر باد میرود.
سلامت جسمی تاریخ انقضا دارد؛ پس در گذر روزها، روبهپایان است.
زمین و زمان و آسمان، آبستن حوادث است؛ طوفانها و زمینلرزهها و جنگها و گزندهای غافلگیرانه.
اعتبار و شأن اجتماعی بر نگاه مردم بنا شده؛ بهخاطر لباس، ثروت یا ظاهر. کافی است شرایط تغییر کند تا همه آن احترام در لحظه فرو بریزد.
زندگی بالا و پایین دارد. پشت هر قله موفقیت، درههایی از غمهای درنده به کمین نشسته است.
عدالت در دستاوردهای دنیا پیدا نمیشود. گاه به چیزهایی میرسیم که حق دیگران است و گاه از چیزهایی محروم میشویم که فقط شایسته خودمان است.
آینده نعمتهای دنیا نامعلوم است. ناگهان از گلزار نعمت به آتشکده پر از مار و مور سقوط میکنیم.
حتی خوشیهای دنیا اضطراب ایجاد میکند. چون نمیدانیم این وضعیت خوش چقدر ادامه دارد. همین روانمان را میفرساید.
در این دنیا لذت خالص و ناب پیدا نمیشود. همه لذتها پر از اندوه و رنج است.
عمدتا چیزهایی که در دنیا گیرمان میآید نه میتواند ما را از خطر حفظ کند و نه ما میتوانیم حافظ آن باشیم.
اِنَّ الَّذِينَ لا يَرجونَ لِقَاءَنَا و رَضوا بِالحَيَاهِ الدُّنيا و اطمَأَنّوا بِها و الَّذينَ هُم عَنْ آياتِنَا غافِلون (يونس: 7)
این گروه از مردم بهخاطر اطمینان به دنیا و رضایت نادرست از آن، دچار عاقبت خطرناکی خواهند شد:
أُولئِكَ مَأواهُمُ النّارُ بِما كانوا يَكسِبون (يونس: 8)