
بیآرتی پر از جمعیت بود. پیرمرد با سختی سوار اتوبوس شد؛ عصای چوبی در دست، بدون محاسن، با سبیلهای سفید، موهای کمپشت و لباسی مرتب. جاافتاده و سرحال به نظر میآمد.
یک جوان بیستوخوردهای ساله جایش را به پیرمرد داد تا بنشیند.
دو مرد چهلپنجاه ساله – که ظاهرا فنیکار و همحجره بودند – باب گفتگو با پیرمرد را باز کردند.
خوشصحبت و خوشدل بود.
میگفت هشتاد و دو ساله است. هیچ قرصی مصرف نمیکند. فقط مشکل درد پا دارد. برای همین دارد میرود دکتر متخصص.
یکی از همصحبتها گفت: حاجآقا چرا کسی همراهیات نمیکند؟
گفت: کسی را ندارم. همسرم که پای بیرون آمدن ندارد. یک نوه دارم که او هم سرش به کار خودش گرم است.
پرسیدند چرا او نیامد؟
گفت: گرفتار است دیگر. خیلی دوستش دارم. برایش همهکار کردهام. برایش زن گرفتهام. خانه برایش اجاره کردهام. همین هفته قبل سیصد میلیون یخچال برایش خریدهام. ولی خوب! او نمیرسد وقت زیادی برای من بگذارد.
یکی از آن دو نفر گفت: حاجآقا مشکل ننه پسره است!
من جا خوردم؛ گوشهایم را تیز کردم که چه میگوید.
گفت: اگر ننه پسر – منظورش دختر پیرمرد بود – فرزندش را درست تربیت میکرد این بچه قدرت را میدانست و با وجود اینهمه خدمت، برایت وقت میگذاشت.
پیرمرد گفت: نه! دخترم خیلی خوب است. دوستش دارم.
آن مرد دوباره اصرار کرد: نه! مشکل از دخترت است. او پسرش را درست تربیت نکرده؛
و من مثل آدم در سیل مانده، درون خودم داد و فغان میکردم که این چه حرفی است میزنی! به خاطر یک فضولی نابجای اتوبوسی، داری ذهن این پیرمرد خوشدل را علیه دخترش مسموم میکنی.
به تو چه آخر!
بعضی اینچنیناند. با حرفهای مزخرف، ذهن دیگران را نسبت به دیگران معیوب و مسموم میکنند.
چه زندگیها که از طریق همین گفتگوهای بیمایه اتوبوسی از هم میپاشد.