
صف غذا، پشتبهپشت ادامه دارد. تا چشم کار میکند شکمهای گرسنه و دستهای دراز شده است. پیرمرد به جلو صف رسیده. شاید برایش راه باز کردهاند. حالا تا دیگ غذا، حاوی سوپی بیمحتوا و سرد، چند قدم بیشتر فاصله ندارد. با دستهای لرزانش قابلمه خالی را تحویل میدهد. دوربین روی التماسهای پیرمرد زوم میکند. اجل مجال نمیدهد. هنوز قابلمه پُر شده را به او پس ندادهاند که از گرسنگی میمیرد. جمعیت تکانی میخورد. اما موج بر نمیدارد. از پسِ این صحنههای تکراری، مردم غزه کاری از دستشان بر نمیآید.
مردی میگوید حاضرم یک کلیهام را بدهم تا یک گونی آرد بگیرم. برای مقداری غذا با دهها برابر قیمت باید 15 کیلومتر پیادهروی کرد. نوزادان چیزی برای خوردن ندارند. نه مادران شیری به سینه دارند و نه هیچ چیز دیگری هست که با آبجوش به خورد اطفال چند روزه بدهند. آنجا محرومیت از غذا، خود به جنگی بزرگ تبدیل شده است.
مدیر اجرایی یونیسف در سازمان ملل میگوید ما در قبال کودکان غزه کوتاهی کردهایم. کودکان، سه چیز میخواهند؛ سلامت، امنیت و آموزش و این هر سه در غزه پیدا نمیشود. ما آنها را ناامید کردهایم.
تا این لحظه بیش از 17 هزار کودک در باریکه غزه جان باختهاند؛ متوسط هر روز 28 کودک؛ معادل یک کلاس درس.
خبرنگارها میگویند وضعیت غزه دردناکتر از آن است که بتوان با واژهها توصیف کرد. غذا در حال تمام شدن است؛ کسانی که به دنبال آن هستند در معرض خطر تیراندازی قرار دارند. شانس آنکه تیری به سینهشان اصابت کند خیلی بیشتر از آن است که یک لقمه نان به دستشان برسد.
غزه دارد تمام میشود اما خوی حیوانی صهیونیستها تمامی ندارد. دنیا چشمان خوابآلودهاش را میمالد و هنوز ارادهای برای قیام و تنبیه ندارد. اسرائیلِ زاده از حرام، دارد انسانیت را گرسنگی میدهد. دارد انسان را میکُشد. دارد... .