
به این جمله دقت کنید:
«نسل جدیدی که به خلاصهها و هوش مصنوعی برای خواندن متکی است، در خطر ازدستدادن یکی از غنیترین تجربههای بشری است.»
امروز خیلیها کتاب نمیخوانند؛ چون برای کتابخواندن اهمیت و جایگاهی قائل نیستند.
خیلیها هم کتاب نمیخوانند چون وقت کافی و حوصله لازم را ندارند.
خیلیها هم کتاب نمیخوانند چون مهارتهای کتابخوانی را ندارند و از خواندن مستمر خسته شده و یا بهره خاصی نمیبرند.
برخی هم وسط ماجرا ایستاده و اصل جنس را رها کرده و بیشتر با هوش مصنوعی سروکله میزنند. چت میکنند و ساعتهای زیادی با «هوش»ها معاشرت میکنند. نهایتا خیلی هم هوس کتابخواندن داشته باشند سراغ خلاصه کتابها و احتمالا کتابهای صوتی میروند (که البته همین مقدار انس با کتاب هم غنیمت است).
اما بپذیریم کسی که کتاب نمیخواند یکی از غنیترین تجربههای بشری را از دست میدهد.
کتابخواندن ترکیب معرکهای است از:
لذت: حس خوشایند شنا کردن در کلمات، بینظیر و ماندگار است.
تفکر: مواجهه با صفحات کتاب و اندیشههای مؤلف، خواننده را به فکر عمیق فرو میبرد.
معرفتافزایی: کتاب پنجره وسیعی به دانشها و معرفتهایی است که ما نمیدانیم.
صبور شدن: انسانی که مدام در حال دویدن و زندگی شتابناک است، در محضر کتاب به آرامش و سکون میرسد.
با خود تنها بودن: رسانه ما را در سلیقههای دیگران غوطهور کرده و از خودمان دور ساخته است. کتاب کمک میکند برای دقایقی خودمان باشیم و خودمان.
خوب حالا بفرمایید این معجون با ترکیبی از خواص و ویتامینها که در پیاله کتاب ریخته شده در کدامین برنامه و اقدام دیگری یافت میشود. اینجاست که اگر کتاب نخوانیم از یکی از «غنیترین تجربههای بشری» محروم میشویم.