
ما با دو یک طیف خطرناک مواجه هستیم؛ نسلی که آرزوهای پوچ و خیالی دارند؛ و نسلی که اصلا آرزو ندارند.
در این قسمت، گروه دوم را بررسی کنیم. اگر بخواهم برای این بخش یک تیتر پیشنهاد کنم میگویم:
گاهی با بچهها و افرادی مواجه هستیم که هرچه زندگیشان را مرور میکنیم چیزی را پیدا نمیکنیم که برایش بجنگند. این گروه، خنثای خنثی هستند. بیخیال و بدون هیچ انگیزه. احساسشان روی هیچچیزی قفل نمیکند. هیچ چیزی برایشان آنچنان جذاب نمیشود که حرارتی درونشان ایجاد کند. به هیچ مفهوم و ایده رشددهندهای دلبسته نیستند. انگار قلب و دلشان مثل یک کویر خشک است که حتی یک قطره آب هم در آن پیدا نمیشود. هر موجودی از سرزمینشان عبور کند تبدیل به لاشه و مردار میشود. هیچ بذری درونشان برانگیخته نمیشود. هیچ گیاهی درونشان رشد نمیکند. هیچ حرف و نصیحتی در آنان در نمیگیرد. یک نسل کاملا متلاشی و بیحال. هیچکس انگار زور و تأثیرش به این نسل نمیرسد. نه پدر و مادر؛ نه مدرسه و نه هیچ رسانه.
شغلشان انگار در زندگی اسکرول کردن است؛ پرسه زدن؛ همهچیز را دیدن، همه چیز را تجربه کردن؛ قمار کردن و شادیهای لوس و الکی. روی هیچ چیز متوقف نمیشوند. همه چیز برایشان حالت گذار دارد.
در سرزمین وجودی این جماعت هیچ آرزویی شانس، شکلگیری ندارد. نه رؤیای بهدرد بخوری دارند؛ نه چشمانداز روشنی برای آینده زندگی. پس طبعا از هیچچیز به هیجان نمیآیند؛ با هیچچیزی نمیجوشند. آینده برایشان هیچ تفاوتی از گذشته ندارد. برایشان فقط «الان» مهم است. «در لحظه بودن» برایشان یک دین و آیین است. میخواهند در همین اکنون لذتشان را دوچندان کند. از سختی و تلاش، فراری هستند. باید راحت و رها باشد. پس هیچ چیزی را برای فردا و فرداها باقی نمی گذارد. مثل تاجر دمدمی مزاج و قماربازی که جیب هایش گشاد و سوراخ است.
این حکایت سرد و زمستانی عدهای از آدمهاست که شاید اطرافمان ببینیم. یک نسل کاملا بیآرزو؛ و کسی که آرزو ندارد، فردا ندارد. کسی که فردا ندارد، برنامه ندارد. کسی که برنامه ندارد صبر ندارد. کسی که صبر ندارد اهل مقاومت و پایداری نیست و کسی که استقامت نمی کند همیشه همرنگ جماعت و مقلد باقی میماند.
پس هیچ حرکت سازندهای از آنان انتظار نخواهد رفت. آن ها فقط دهانهای گشادی خواهند بود که میبلعند!
با این نگاه برای سازندگی و تعالی یک نسل باید رفت سراغ کشتزار آرزوها. آرزو قرض دادنی نیست، آرزو کاشتنی است.