
آدم گاهی احساس تنهایی میکند وقتی ارزشهایش با نظام ارزشی بخشی از جامعه متفاوت میشود. شرایط سختی است اینکه عدهای همه چیز را «پول» میبینند. فکر میکنند همهچیز نرخ و قیمتی دارد. با همه موضوعات و حالتها تاجرانه و کاسبکارانه برخورد میکنند. اصرار دارند روی هرچیزی – حتی محبتها – قیمت ریالی و دلاری بگذارند.
اصلا برایشان پذیرفته نیست به دیگران کمک کنی اما درخواست دستمزد و اجرت نداشته باشی.
مثلا به کسی مشاوره بدهی و در عوضش طلب مالی نداشته باشی.
اینکه از پول گرفتن فرار کنی و کمک فکری به دیگران را به «کارت به کارت» نفروشی، برایشان غیر قابل باور است.
در دنیای جدید همه چیز کالا شده است؛ حتی ارزشها؛ ایثار باید صرفه اقتصادی داشته باشد. وقف کردن خود برای دیگران باید عایدی مادی داشته باشد. وقت گذاشتن برای یک ناشناس باید آورده بانکی داشته باشد.
انگار پیش روی بعضی از آدمها یک چرته غولپیکر قرار دارد که همه چیز را به حساب دقیق ریاضی، سبکسنگین کنند. اینجاست که هیچ محبتی، طعم واقعی پیدا نمیکند؛ میشود مثل میوه مصنوعی، میشود مثل طلای بدلی.
مبادا نظام ارزشی ما در مادیگری ذوب شود.