مهمتر از آنچه در صحنه عملیات میگذرد روایت ما از آن است.
چند روزی است اسرائیل به ایران حمله سنگینی کرده است و تا اینجای کار، یعنی از بامداد جمعه 23 خرداد تا امروز سهشنبه 27 خرداد، جان مبارک تعدادی از عزیزان ما اعم از فرماندهان، دانشمندان و شهروندان را گرفته است. خانههایی تخریب شده و بخشی از تأسیسات نظامی ما مورد اصابت قرار گرفته است. فراتر از آن لافها و هوچیگریهای کلامی و روانی رژیم صهیونیستی و در صدر آن نتانیاهوی خبیث است که ممکن است برای عدهای ایجاد اضطراب کند.
طبیعتا مردم در هول و ولا هستند که چه خواهد شد؟ چرا به این نقطه رسیدیم و انتهای کار این مخاصمه به کجا خواهد رسید؟
اینجاست که اگر بتوانیم روایتی درست، بهموقع و مبتنی بر بینش معنابخش ارائه کنیم قدرت تحمل، تابآوری و مقاومت ملی ما بالا میرود و نیروهای مسلح ما میتوانند با قاطعیت و تدبیر بهموقع خود، جنگ را به نفع ایران به پایان برسانند و امنیتی پایدار و استوار برای کشور فراهم آورند تا سالها و دههها، ایران اسلامی از گزند بدخواهان و خیالات خام آنان در امان باشد.
نکته اول آنکه در این روایتگری همه ما وظیفه داریم. این فقط به عهده سخنگوهای نیروهای مسلح یا اصحاب رسانه و یا سیاستمداران نیست. همه ما وظیفه داریم تا به نهضت روایتگری مقاومت و جهاد بپیوندیم: استاد دانشگاه و معلم و پزشک و دانشجو و طلبه؛ کارمند و مغازهدار و خانم خانهدار و زن و مرد. هرکسی وظیفه خود بداند هم با روایتهای مزاحم و شیطانی که ذهن مردم را مشوش میکند مقابله کند و هم اینکه خودش روایتی مبتنی بر جهانبینی درست ارائه کند و به استواری ذهنی جامعه کمک نماید.
روایت یعنی وصل کردن رخدادها مبتنی بر یک نظام ارزشی و الهامبخش؛ برای تولید معنای جدید.
سادهتر بگویم. در حوادث مرتبط با جنگ، چه بسا اتفاقات میدانی، مشترک و واحد باشد. مثلا پهپاد اسرائیل بلند شده و یک خانه را در نارمک ویران کرده و یا جت اف-35 به صداوسیمای جمهوری اسلامی حمله کرده و معاونت سیاسی سازمان را مورد اصابت 4 موشک قرار داده و یا در طرف مقابل، ایران در چندین موج حمله موشکی، صدها موشک بالستیک، کروز و هایپرسونیک به تلآویو شلیک کرده که بخشی از آن به اهداف اصابت کرده و ویرانیهای تأسیساتی و زیرساختی بزرگی را برای رژیم غاصب به جای گذارده است.
خوب! اینها سرتیتر خبرهایی است که در همه رسانهها چه خودی و چه دشمن، به صورت مشابه منتشر میشود. منتها تفاوت در آن است که ما این حوادث را با چه روش معنایی به هم دوختودوز کنیم و چه مفهومی را از پس آن به مخاطب منتقل نماییم. وقتی بیبیسی حمله به ایران را گزارش میدهد به دنبال انتقال چه معنا و چه نگاهی است و وقتی ما آن را روایت میکنیم به دنبال چه نگاه و معنایی هستیم؟
به عنوان نمونه، روایتهای دشمن از همین حوادث مشترک، چند خط محوری دارد:
ایجاد ترس و تردید برای مخاطب ایرانی - نشان دادن قدرت و هیمنه اسرائیل - کلهشق نشاندادن زمامداران ایرانی برای ایستادگی در برابر غرب - مقصر جلوه دادن انقلاب اسلامی ایران از روز نخست- ایجاد شکاف بین مردم و تشدید دوقطبیهای اجتماعی - شکستن مقاومت ذهنی مردم ایران به ویژه جوانان و زنان.
منطقا روایت ما از همین حوادث مشترک باید درست در نقطه مقابل باشد:
نشان دادن غیرت و عظمت ملت ایران - اثبات حقانیت ایدهها و آرمانهای جمهوری اسلامی ایران - پوشالی بودن قدرت اسرائیل - نوکر بودن اسرائیل برای آمریکا و همهکاره بودن آمریکا در پشت پرده - رفتارهای مزورانه کشورهای اروپایی - توانایی هستهای ایران و درست بودن ایده دستیابی به انرژی هستهای ایران برای تأمین نیازها - ممنوعیت واقعی فقهی ایران برای دستیابی به سلاح اتمی.
ایده اصلی و پیشنهاد محوری برای روایتگری درست آن است که:
مردم ایران و نظام اسلامی در این وقایع مظلوم واقع شده و به خاطر اهداف مقدس و الهی خود، تاوان و هزینه میپردازند. ایران مشتاق جنگ نیست اما از جنگ مقدس، هراسی هم ندارد. ایران به جای همه مظلومان عالم، فداکاری کرده و با ایستادگی و مقاومت، منطقه را از شر هیولای صهیونی که در یک فقره فقط خون 55 هزار بیگناه را در غزه به زمین ریخته، نجات میدهد. مردم ایران به استقبال مرگ نمیروند اما شهادت برایشان زندگیبخش و افتخارآفرین است؛ چون معتقد به عالم آخرت و نظام سزا و پاداش الهی هستند. مردم ایران معتقدند دوستان خدا و انصار دین خدا، همیشه در معرض تهاجمات دشمنان بودهاند، اما همواره مورد حمایت و نصرت خدا هستند؛ و در صدر این مقاومتهای خونین، پیامبران و اهل بیت (علیهمالسلام) بودهاند.
اما در نقطه مقابل دشمن نابکار، به شدت فریبکار، دغل و جاندوست است. رسما دروغ میگوید، جعل میکند، دست به ترور میزند و برای مطامع شخصی و شهوانی خود حتی هزاران انسان را قربانی میکند. دشمن صهیونی، درگیر یک جنگ وجودی شده است و به خوبی فهمیده روزگار واپسین خود را سپری میکند و مثل حیوان درندهای که در قفس افتاده آخرین پنجهها و لگدهای خود را به در و دیوار قفس میزند تا نقطهای که کاملا جان دهد و شرش از سر همه کم شود. پس فعلا حیات خود را در همین ستیزهای خونین میداند و دوست ندارد هرگز این نبرد به پایان برسد. اما این نبرد به زودی خاتمه مییابد؛ در حالی که پایان این جنگ، با پایان عمر این دشمن خونخوار همراه خواهد بود.
نکته آخر در این روایت آن است که مردم ایران مبتنی بر آموزههای وحی، اعتقاد دارند سرانجام نبرد حق و باطل به نفع جبهه حق رقم میخورد و پرچم دین و غیرت، بر قلههای ایثار استوار میشود؛ و گرچه جنگ ظاهری دردناک و کراهتآمیز دارد اما در بطن خود فرصتها، تحولات و بازآفرینیهای تاریخی به ارمغان میآورد.
ما امروز در کنار حماسههای میدان، به شدت به روایتهای امیدآفرین و عزتبخش نیاز داریم و همه ما - یکایک - متصدی تولید و توزیع اینچنین روایتهایی هستیم.
پس با تمام انگیزه، مهارت و توان وارد میدان روایتگری شویم و سهمی از مبارزه مقدس را به دوش بکشیم.