از شما دعوت میکنم این دو سفرنامه اربعینی من را مطالعه کنید؛ یکی برای سال 1397 و یکی برای سال 1398؛ و این دومی ویژهتر و خواندنیتر است چون فرزند سیزده ماههام را هم، راهی کربلا کردهام.

همین که پایت به جاده آسفالته مسیر پیادهروی میرسد و چشمهایت با شماره عمودها تلاقی میکند به خودت میگویی دستمریزاد! میارزید این همه مسافت! معامله پرسودی بود این هزینه و فایده! اینجا جادهای است آبادتر از همه ناکجاآبادهای زمین. دیگر حال خودت را نمیدانی. آنقدر که حتی از تعداد تاول پاهایات و یا ترک خوردگی لبهایت بیخبر میمانی. سنگینی بار کوله دیگر روی شانهات اعتراضی ندارد. گرد و خاک لباست برایت حساسیت برانگیز نیست. موهای خشکیده و کفشهای قاچخورده و یا چفیه رنگ و رو رفتهات محلی از اعراب ندارد. دیگر در بند تیپ و قیافه و زیبایی و سفیدی نیستی. کرم مرطوبکننده و ماسک و ژل و عینک دودی در این صعود زمین به آسمان جایی ندارد. این جا همه یک شکل و یکسانند؛ پیر و جوان، زن و مرد، سیاه و سفید، عرب و عجم، دکتر و بیسواد؛ همه یک آرم و نشان دارند: زائر الحسین (ع).