
به مناسبتی با سفیر ایران در یکی از کشورهای آفریقایی جلسه داشتیم. موضوع نشست درباره همکاریهای علموفناوری بود. نکات جالبی از ظرفیتهای بینظیر کشورهای آفریقایی مطرح شد.
اینکه آنها بهشدت راغب به همکاری با ایران هستند. تحریمها و فشارهای آمریکا هم مانع چندانی برایشان نیست. درخواستهای بسیاری برای همکاری و سرمایهگذاری ایران در کشورشان دارند. اما اینجا تشکیلات منسجم و هماهنگکنندهای برای پاسخ نداریم. رقبای ما – بهویژه ترکیه – سرمایهگذاری سنگینی در آفریقا کردهاند و به بیش از 70 نقطه آفریقا پرواز مستقیم دارند.
آفریقا سرزمین بکر و دستنخوردهای است که میتواند بازار خوب و مهیجی برای ایران باشد. از معادن سرشار آن گرفته تا محصولات کشاورزی و از همه مهمتر خدمات مهندسی که بهشدت به آن احتیاج دارند؛ بهویژه در صنایع پزشکی، واکسنسازی، صنایع کشاورزی، خودروسازی، انرژی، هوش مصنوعی و اساسا هر نوع محصول و فناوری دانشبنیان که بتواند محرومیتها و عقبماندگیهای آنان را جبران کند.
ظاهرا در دولت، آقای عارف (معاون اول رئیسجمهور) میز آفریقا را مدیریت میکند و اقداماتی برای توسعه همکاریها در جریان است.
نمایشگاههای دائمی ایران در آفریقا، تأسیس بانکهای مشترک، حضور مستقیم شرکتهای ایرانی و ایجاد نمایندگی، همکاریهای دانشگاهی و تعاملات علمی برای توسعه همکاریها با قاره آفریقا راهگشاست. ضمن اینکه به اذعان افراد مرتبط، بعد از جنگ دوازدهروزه و چهلروزه، نگاه مردم آفریقا نسبت به ایران و ایرانی، مثبتتر از همیشه شده است.
نقطه ثقل صحبتهای سفیر این مسئله بود که آفریقا برای ما ناشناخته است.
مادامی که ابعاد گوناگون آفریقا را نشناسیم به این فرصت بینظیر اعتماد پیدا نخواهیم کرد.
آفریقا چیزی غیر از آن است که بهصورت عمومی در ذهن ما – بهویژه تجار و سیاستمداران – نقش بسته است.