سفرنامه اربعین (قدمنگار کربلا) - قسمت سوم

2- ماجرای مبهم رومینگ
یکی از مکافاتهای این سفر، رومینگ بود. آخر سر هم مثل دفعات قبل سر از کار اپراتورها در نیاوردیم. یکی از سیمکارتها را از دسترس خارج کردم و ایرانسل را نگه داشتم. توی همون فرودگاه تهران یک بسته رومینگ (حدودا یک گیگابایتی) خریدم تقریبا 200 هزار تومان. دو روز بعد حجم بستهام تمام شد. نوبت دوم هم مشابه مبلغ قبلی رومینگ خریدم. ولی از اپراتور آنقدر پیامکهای مختلف میآمد که هول برم داشت الان است که برایم فیض چند میلیون تومانی صادر کنند. پس از ترس مال دنیا، روز آخر سیمکارت را از دسترس خارج کردم. شگفت آنکه ایران تازه فهمیدم هنوز 150 مگابایت از بسته من باقی مانده که دود شد و رفت. برای یکی از همراهان هم رومینگ رایتل خریدم که البته آنجا سیمکارتش آنتن نداد و این خریدمان هم هباءاً منثورا شد. اینجور شد که سفر را به اپراتورهای زرنگ باختیم.
البته تا جایی که توانستیم با ایتا و روبیکا و بله (پیامرسانهای ملی) با ایران تماسهای تصویری باحال و بهموقع برقرار کردیم و خانواده را در زیارتها تصویراً! همراه کردیم (رپرتاژ پیامرسان).
3- ناهار به جای نماز
حرم سامرا، در حال بنایی و ساختوساز و توسعه بود. با ماشینهای عتبه نیمهشب از کربلا عازم کاظمین و سامرا شدیم و عصر برگشتیم (نفری 16 دینار). نماز صبح را کنار حرم امام موسی کاظم(ع) و امام جواد(ع) خواندیم. نماز ظهر را در حرم امام هادی(ع) و امام عسکری(ع) خواندیم. جمعیت، کمتر از کربلا و نجف بود اما باز جای سوزن انداختن نبود. اطلاعات عمومی: حرم کاظمین دو تا گنبد طلایی دارد که آن را از سایر حرمها کاملا متفاوت میکند؛ و حرم سامرا شش گوشه است مثل حرم امام حسین(ع) (چهار قبر داخل ضریح سامرا است).
از شب قبل یکی از زوار گفته بود سردابه سامرا را به خاطر تعمیرات تعطیل کردند. اتفاقی حین زیارت متوجه شدیم که الان سردابه باز است. اینجا در بعضی روزهای تابستان محل زندگی امام دهم و نهم بوده و در قدیم چاه آبی داشته که حضرات معصومین (ع) با آب آن وضو میگرفتهاند. در نقلهای تاریخی، این سردابه پیوندی هم با حضور امام زمان(عج) دارد که به سردابه غیبت شناخته میشود. زیارت خوبی آنجا کردیم و تا حدی امام زمانی شدیم.
خدا خیر به گوگل و چتجیبیتی بدهد که هرجا لازم میشد با جستجویی حرفهای، اطلاعات و تا حدی معرفتمان را راجع به موقعیت زیارت بالا میبردیم. بههمیننحو در طول چند روز سفر، دو واحد تاریخ اسلام و اماکن زیارتی پاس کردم.
قبل از نماز ظهر در سامرا یکی از همراهان گفت آشپزخانه حرم عسکریین (ع) ناهار میدهد. به نیت ناهار وارد محوطه بیرونی شدیم. قورمهسبزی و مرغ و شربت آبلیمو، با سرعت زیاد بین زوار توزیع میشد. تا از خجالت شکم در بیاییم درهای اصلی حرم را بستند و برای نماز ظهر راهمان ندادند. دین را به دنیا فروختیم.
با شوخی گفتم باید از امام دهم و یازدهم درس بگیریم؛ با آنکه منزلشان بنایی دارند اما باز بساط ناهارشان برقرار است. بیش باد! خدا از سر تقصیراتمان بگذرد. آمین!
4- عدهای عاشق، عدهای کاسب
دو نکته جالب نظرم را جلب کرد:
در شرایطی که بخشی از مردم عراق تمام زندگی، آسایش و اموالشان را خرج زوار اربعینی حسین(ع) کردهاند و از هیچ چیز مضایقه نمیکنند، رانندههای عراقی (بعضیشان) بساط کاسبی پهن کرده و به برکت اربعین، زوار اباعبدالله(ع) را سرکیسه میکنند. گاهی حتی از یک دینار هم نمیگذرند و هرچه زورشان برسد گوش بیشتری میبرند. برخی مغازهدارها هم همینطور! لابلای موکبها، جنس میفروشند و بازارشان هم گرم است.
نکته جالبتر آنکه در کربلا و نجف، لابلای موکبها، دکهها یا چرخهای دورهگردی هستند که مأکولات و مشروبات میفروشند. جنسهایشان شبیه همان چیزهایی است که در موکب بغل رایگان داده میشود اما اینها همان را میفروشند. خوشمزهتر هم آنکه عدهای ازشان خرید میکنند. نمیدانم شاید نوشابه پولی و شربت دیناری، طعم بامزهتری دارد. الله اعلم.