
فاصله هرآنچه از عالم و آدم، تا به خدا، بینهایت در بینهایت است. همه موجودات و مخلوقات، صفر مطلق و هیچ دائماند؛ و اما در این فاصله بیاندازه و بیانتها، پیامبر خاتم محمد مصطفی (ص) نزدیکترین است به خدا.
او عبد مطلق است؛ اول المسلین، خیر البشر، خاتمالنبیین.
اوست کاروانسالار عشق و عبادت.
هر چه از نور خدا بخواهیم در سایهسار او برایمان حاصل میشود.
نه محب، که عاشقان رسول باشیم.
حرکت در مسیر شناخت رسولالله (صلیالله علیه و آله و سلم) باید سه نتیجه برای ما به ارمغان بیاورد:
1- ما را تا جایی که میشود از جنبههای وجودی (شخصی و شخصیتی) پیامبر آگاه سازد. منابع خوب و ارزشمندی برای آگاهی از تاریخ پیامبر (ص) موجود است؛ چه تفاسیر قرآنی و چه کتابهای مستقلی که در این خصوص نوشته شده است.
2- این شناخت باید به ما محبت فزایندهای بدهد که به سمت او گرایش و حرکت پیدا کنیم. این گرایش میتواند تمام جنبههای زندگی ما را متأثر کند و مثل مغناطیسی قدرتمند به ذرات وجودی ما جهت و گرایش صحیح بدهد.
3- این محبت، ما را نسبت به اهداف و آرمانهای پیامبر (ص) صاحب کنش و اقدام کند.
در جامعه امروز بیش از هر زمان دیگر به اقدام مبتنی بر شناخت نیاز داریم. سرسلسه شناختهای ما بایستی شناخت ابعاد گوناگون دین باشد. یکی از مهمترین محورها در این زمینه، شناخت آورنده دین است.
پیامبر (ص) که خود حامل وحی بوده است؛ خود از زبان وحی نیز توضیح داده شده است. به تعبیری پیامبری که خود راوی قرآن است، قرآن نیز راوی اوست. پس یکی از مهمترین و صحیحترین منابع شناخت پیامبر خاتم (ص)، قرآن کریم است.
آیات بسیاری داریم که مشخصا درباره پیامبر صادر شده است؛ از جمله آیات سوره ضحی:
وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولَى ﴿٤﴾ و بیتردید آخرت برای تو از دنیا بهتر است.
وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى ﴿٥﴾ و بهزودی پروردگارت بخششی به تو خواهد کرد تا خشنود شوی.
این آیات و نظایر آن، نشان میدهد خداوند، پیامبر خود را به بالاترین درجه وجود رسانده و تمام امکانات و تواناییهای هستی را برای او وقف کرده است. اینچنین است که توزیع هدایت در عالم هستی، از طریق پیامبر (ص) حاصل میشود؛ و این نکتهای دقیق و عمیق است که بایستی بیشتر به آن توجه داشت.