
آرامش یک امر ذهنی و درونی است. یک نیروی محافظ است که به ما برای عبور از سختیها و ناملایمیها کمک میکند.
آرامش به معنای نبود هیچ حادثهای نیست. اصلا نمیشود زندگی حادثه غیرمترقبه نداشته باشد. اصلا اینجور نیست انسان به هرچه خواست برسد و اصلا اینجور نیست انسان هرچه را دارد تا آخر برایش بماند. اصلا دنیا از جنس تمامشدن است. درست مثل یک استکان چایی که یا تمام میشود، یا سرد میشود و از دهان میافتد. پس ما نمیتوانیم انتظار داشته باشیم دریای زندگی موج برندارد.
همین آمادگی برای امواج، تولید آرامش میکند. انسان را از غافلگیر شدن نجات میدهد. به او حس شکرگزاری میبخشد و از آن بالاتر او را برای موقعیتهای سختتر آماده میکند. دلبستگیهای چسبناک زندگی را برطرف میکند. اگر هم به سکون یا آرامشی ظاهری برسد میداند دایمی و علیالابد نیست.
اینکه گفتم این نکته، نگاهساز و بینشآفرین است از همین زاویه استخراج میشود.
یک مثال جالب برای شما بزنم. من شب اولی که وارد خوابگاه دانشجویی شدم چند روز مانده به مهرماه که آغاز کار دانشگاه بود، خیلی شب غمانگیزی بود. محل اسکان ما هم معلوم نشده بود؛ از شهرستان آمده بودیم تهران و برای اولین بار از خانواده دور شده بودیم. توی نمازخانه خوابگاه اسکان گرفتیم. از قضا شرایط نظافت و امکانات خوابگاه هم در بدترین حالت ممکن بود. مسئولین خوابگاه هم هیچ توجهی به ما نداشتند و دلگرمی نمیدادند. هرکس زانوی غم بغل گرفته و گوشهای در حالت اشکبار نشسته بود. ناگهان همین نگاه سراغ من آمد که این اوضاع موقت است. تمام شدنی است. نه این رنج که حتی خوشیها هم موقت است. این دو مدام باهم جابجا خواهند شد. پس باید در همین شرایط زندگی کرد. ناگهان حجمی از آرامش و امنیت به سمتم سرازیر شد. از این رو به آن رو شدم. خودم را حاکم بر شرایط دیدم. احساس کردم من از شرایط محدودکننده جلوتر هستم. همین تصورات و تفکرات به من قدرت داد.
حالا شما همه این شرایط رو تعمیم بدهید به همه حالتهای دیگر. این همان نیروی آرامش بخش است که از درون انسان میجوشد و کمککار او در پستی و بلندیهای زندگی میشود.