سفرنامه اربعین (قدمنگار کربلا) - قسمت دوم

1- بلیتگیری دقیقه نودی
به سختی بلیت هوایی برای سفر پیدا کردیم. دنبال بلیت دولتی بودیم؛ (رفتوبرگشت 13 میلیون تومان)؛ حالا یا توزیع بلیتها درست انجام نشده بود، یا نظارت نبود و یا جمعیت، بیشتر از ظرفیت پروازها بود؛ به هرتقدیر تا دقایق آخر بلیت نداشتیم. در ذهنم مدام این میچرخید که به محض برگشت باید وزیر راه را استیضاح کنم (فرزانه صادق مالواجِرد؛ متولد ۲۱ شهریور ۱۳۵۵ در همدان)؛ البته خوشمزه آنکه بلیت برگشت را گرفته بودیم اما تا دقیقه نود، بلیت رفت را نداشتیم. ظهر زنگ زدند که شب پروازتان است. با عجله خودمان را به فرودگاه امام خمینی(ره) رساندیم. از همانجا موکبها مستقر شده بود. از همان موکب اول، اولین چایی و شربت را گرفتیم. موکب مربوط به هواپیمایی قشم بود؛ همان پروازی که با آن به سمت نجف، پریدیم؛ و البته پرواز بازگشتمان برای هواپیمایی معراج بود. هر دو پرواز، خوب و قابل قبول بود. البته یکی از بستگان با پرواز قبل از ما (قشم) پریده بود که ظاهرا خلبان موقع نشستن در فرودگاه نجف، بد عمل کرده و با ضربه، هواپیما را به باند میکوبد. همسر فامیلمان صورتش به صندلی جلو میخورد و کبود میشود. خلبان خانم بوده است! به نظرم رسید خلبانها هم باید استیضاح شوند.
2- شهیدِ ما نبود
در همان فرودگاه امام(ره)، غرفهای زده بودند که عکس شهدا را روی کارتهایی چاپ میکردند با تیتر نایبالشهید... (آداب الزیاره و اعمال الخیر نیابه عن الشهداء). جالب آنکه اسم 5 شهید از شهدای فامیل را دادیم و هیچکدام اسمشان در سامانه نبود. دختر خانم جوانی که پشت سیستم نشسته بود میگفت کامپیوتر من به اینترنت وصل نیست. برو سراغ بغلی! نهایتا توی اینترنت عکسشان را پیدا کردیم تا پرینت بگیرند! عکس شهید حاجیزاده و شهید رئیسی و سردار سلامی خیلی مشتری داشت؛ و البته حاج قاسم که مشتری دائمی دارد.
3- وضعیت حجاب در پیادهروی
به نحو شگفتانگیزی وضعیت حجاب در نجف و کربلا خوب بود؛ چه حجاب آقایان و چه خانمها. تقریبا – بلااستثنا – هیچ خانم کمحجابی در جمعیت دیده نمیشد. حتی خود عربها که گاه زنانشان حجاب مناسبی ندارند و یا بدون جوراب در مجامع حاضر میشوند اینجا حجاب صد در صدی رعایت میشد. سالهای قبل موارد شلحجابی فراوان دیده بودم. اما نمیدانم چرا اینبار فرق میکرد. گشت ارشاد هم نبود. کسی هم تذکر نمیداد. فکر کنم امام حسین(ع) خودش ارشاد میکرد؛ و یا شاید چشم ما بر بیحجابها و بیحجابیها بسته شده بود! «یا خیر حبیبٍ و محبوبٍ؛ صلّ علی محمد و آلهِ»
4- همسایه آشنای آشنای ما
میزبان ما در نجف، یکی از معاودین عراقی بود که سالها در کاشان زندگی میکند. منزل یکی از بستگانش را در نجف برایمان هماهنگ کرد (فلکه السلام؛ شارع الغدیر الکرامه). آقایی حدودا چهل و چند ساله با ماشین خفن آمریکایی به استقبالمان در فرودگاه آمد. همین مقدار راه را تا محل اسکان اگر میخواستیم مهمان جیب خودمان باشیم باید اقلا 20 دینار (دربست) پول میدادیم. کلا هزینه کرایه در عراق سنگین است. البته شاید هم بهخاطر بیارزش شدن پول ملی ما باشد؛ وگرنه برای خود عراقیها این اعداد و ارقام معمولی است (هر دینار عراق معادل 63 تا 65 هزار تومان ایران است که البته مغازهدارها همان 65 هزار تومان را حساب میکردند). جستجویی کردم ظاهرا قیمت بنزین در عراق، بالاست؛ حدود 0.34 دلار که به پول ما میشود 32 هزار تومان؛ یعنی ده برابر ایران.
به محل اسکان که رسیدیم تازه متوجه شدیم منزل مد نظر پر از زائران بوده و برای رفاه بیشتر ما، منزل همسایه را هماهنگ کردهاند. همسایه آشنای آشنای ما، جوری برخورد میکرد که انگار سالهاست ما را میشناسد. البته غیر از ما زوار دیگری از قم و سایر شهرها هم در اتاق خوابیده بودند. برای هر زائری که میرسید سفره میانداختند و غذای دستپخت منزل را پیش رویش میگذاشتند. صاحبخانه انسان شریفی بود و البته فامیلیاش هم «شریف» بود.
در قسمت بانوان هم (به نقل همراه ما) خانمی سیساله بوده از ایرانیان ساکن بلژیک که با سختی خودش را برای اربعین رسانده. معلم هست و از کودکی در اروپا زندگی میکند. گفته با دشواری هرسال خودم را برای زیارت امام حسین(ع) میرسانم. آنجا در مدرسه اجازه تبلیع دین ندارم اما به بچهها کد میدهم که من شیعه هستم خودتان سرچ کنید؛ «هُوَ الَّذي أَرسَلَ رَسولَهُ بِالهُدى وَدينِ الحَقِّ لِيُظهِرَهُ عَلَى الدّينِ كُلِّهِ وَ لَو كَرِهَ المُشرِكونَ».
5- کارمان به دلارفروشی کشید
قبل از سفر، روز آخر، خبردار شدیم که میشود ارز مسافرتی خرید. از پیامرسان بله (بانک ملی)، 500 دلار خریدم به نرخ 76 هزار تومان. ایران که آمدم دلارها را فروختم به قیمت 92 هزار تومان. فکر نمیکردیم کارمان به دلارفروشی برسد که رسید. علی برکتالله.
به واسطه این خدمتگیری از دولت، تازه متوجه شدم پیامرسان بله چه خدمات جالب، متنوع و مفیدی دارد (رپرتاژ).