
از صبح دلم آشوب است. مدام یاد میناب و دانشآموزانی هستم که دیگر نیستند.
امروز - اول مهر - از خانه که بیرون میآیم تا برسم دانشگاه، دانشآموزانی را میبینم که با لباسهای نو و کولههای تازه به سمت مدرسه عازمند. تا میرسم محل کار، روی خبرگزاریها، عکسهای آغاز مدرسه در میناب را میبینم. آشفتگی و پریشانی چون گردبادی ناهنگام به سمتم هجوم میآورد.
هیچکس جای دل مادران و پدران داغدار نیست که بداند در این آغاز سال جدید چه بر قلبشان میگذرد.
اما این بغض و غم، لحظهبهلحظه باید به نفرت و کینه علیه آمریکا تبدیل شود.
نباید برای لحظهای انتقامجویی از آمریکا و اراده برای مجازات سنگین آمران و عاملان این جنایت فراموشمان شود.