مطلبی نوشته بودم با موضوع مقاومت در برابر حمله اسرائیل. مخاطبی زیر آن درباره طرز تفکر من کامنت داده بود:
«وا اسفا به وضعیت ایران تا وقتی که چنین تفکراتی هنوز وجود دارن.
جنگ در هر صورت محکومه، عاقبتی جز بدبختی نداره»

خیر! هر جنگی محکوم نیست کما اینکه هر صلحی ممدوح نیست.
عاقبت هر جنگی، بدبختی نیست و نتیجه هر صلحی خوشبختی نیست.
گاهی جنگهای توفنده، زمینهساز صلحهای پایدار است و گاه صلحهای شکننده، زمینهساز تجاوزهای کوبنده است.
صلح اگر از جنس ذلت و حقارت باشد، حتما محکوم است و جنگ اگر از جنس دفاع و عزت باشد حتما پسندیده است.
ایران، وارد جنگی شده که بر او تحمیل شده است؛ اما حالا که وارد شده حتما تا انتها، بُرنده و آتشین همچون ذوالفقار علی، ایستادگی خواهد کرد تا هم متجاوز تنبیه شود و هم ابر خیالات پشتیبانانش پاره شود.
جنگ، تلخ است؛ پر از صحنههای ناگوار و خونهای پاشیده بر زمین است.
جنگ، سرشار است از آه مادران فرزند ازدستداده.
جنگ، چهره شهر را خاکستری میکند، سقفها را آوار میکند و جای ترکش روی دیوارها باقی میماند.
در جنگ، هر صبح که از خواب برمیخیزی، از جاندادن عزیزی خبر میشوی و هر عصر قبل از غروب غمبار، تنِ نازنینی را در خاک دفن میکنی.
در جنگ، چه بسیار دستها و پاها که قطع میشود و چه ویلچرها و تختها که به خدمت جانبازان و معلولان در میآید.
اینها همه چهره تاریک و خشمگین جنگ است؛ و تردیدی از این حقیقت نیست و هرگز نمیتوان آن را سانسور کرد.
اما فقط آنانی که زندگی را اشتباه معنا میکنند از جنگ همین یک چهره را میبینند، پس، از آن متنفر میشوند و آن را در هر حالت، نکبت و بدبختی میدانند.
اگر زندگی را در همین هفتاد سال عمر نباتی و همین 80 کیلو وزن و به پهنای سفره خانه و عرض میز مغازه و کلاس و دانشگاه و ورزشگاه و کافه ببینی، قطعا جنگ، بد است، خیلی هم بد است؛ چون پر است از مرگ؛ و در نگاه محدودِ مادی، مرگ یعنی نابودی؛ یعنی نیستی. پس هرچه میشود باید انجام داد تا به نقطه مرگ نرسیم و حتی اگر لازم شد مقداری تسلیم شویم، اندکی کوتاه بیاییم، تا حدی عذر بخواهیم، جور و ستم ببینیم، هر روز به ناموسمان خیانت شود، تحقیر شویم و زیر چکمه پر از کثافت سربازان آمریکایی و اسرائیلی، لگدکوب شویم اما صدایمان در نیاید؛ چون میخواهیم به هر بها و بهانه زنده بمانیم.
ولی بدان و آگاه باش که هر زندهای، زندگی نمیکند.
اما مبارزان ایرانی و جنگزدگان ایمانی، به عالمی دیگر و به خدایی برتر باور دارند؛ پس در همین جنگِ تلخ هم، نور و رنگ و حیات میبینند. همان جنگِ پر از جاسوس و پهپاد و نفوذی که بر کوچههایمان تحمیل شده؛ اما باورمندانِ شهادت، با رشادت و غیرت، پوزه خوکصفتان و دژخیمان کفتارصفت را بر خاک میمالند و عزت را برای دنیای فرزندان و عاقبت زیبا را برای آخرت خود تضمین میکنند. آنوقت است که هزینههای جنگ، چشمها را نمیترساند و قلبها را نمیلرزاند و جنگ، مترادف با بدبختی تلقی نمیشود که:
مرگ اگر مرد است گو پیش من آی؛ تا در آغوشش بگیرم تنگ، تنگ
من از او جانی ستانم جاودان؛ او ز من دلقی ستاند رنگ رنگ.