برای آنکه به آرامش برسیم، یکی از کارهای لازم آن است که از گذشته جدا شویم و هراس آینده را هم از خودمان دور کنیم. البته این بدان معنا نیست که کلا خودمان را از گذشته و آینده رها کنیم و به قول بعضی جوان‌ها در لحظه زندگی کنیم؛ هرگز. ما حتما باید نسبتی با گذشته خود برقرار کنیم و برای ساخت آینده در تلاش باشیم.
اگر ما بخواهیم کلا گذشته را نادیده بینگاریم هرگز به فکر جبران خطاها نخواهیم افتاد و اگر بخواهیم برای آینده طرح‌ریزی نکنیم طبعا دچار روزمرگی و غفلت می‌شویم.
پس منظور چیست که می‌گوییم از گذشته جدا شویم؟
به این معناست که در گذشته درجا نزنیم و لحظات الان‌مان را به خاطر غصه‌های گذشته و غم آن‌چیزهایی که از چنگ‌مان رفته از بین نبریم. این وابستگی به گذشته باعث از بین رفتن آرامش می‌شود و نوعی از تلاطم بی‌حاصل را بر روح تحمیل می‌کند.
در خصوص آینده هم همین است. وقتی شما بی‌جهت نسبت به آینده ناآمده نگران باشی و برای چیزی که اصلا معلوم نیست چه اتفاقی خواهد افتاد درگیر تنش بشوی طبیعتا آرامش‌ات از دست خواهد رفت. اینجاست که آدم‌های آرام، مبتنی بر بینش درست و البته محاسبات صحیح، نسبت خودشان را با گذشته و آینده به درستی تنظیم کرده‌اند. گذشته خود را مبنای اصلاح و پیشرفت قرار می‌دهند و برای ساخت آینده بر اساس توانایی‌هایشان و البته محدودیت‌های محیطی برنامه‌ریزی می‌کنند. اما در همه حالت‌ها توجه دارند که بزرگترین سرمایه‌شان همین ثانیه‌های اکنون است که نباید از آن غفلت کنند و آن را به خاطر غم‌های گذشته و ترس‌های آینده چوب حراج بزنند.
حالا خودتان حساب کنید چه غم‌های جامانده‌ای در زندگی‌تان وجود دارد که از گذشته خودتان به شما ارث رسیده و با آنکه هیچ‌کاری نمی‌توانید برای اصلاح آن بکنید، اما هنوز درگیر آن مانده‌اید و لحظات زیبا و جذاب الان را قربانی آن لشکر افسردگی می‌کنید.
همینطور بررسی کنید کدام قسمت‌های آینده است که در ذهن‌تان هراس و ترس ایجاد کرده و شما را از انجام کارهای شجاعانه و یا مبتکرانه منصرف می‌کند و باعث می‌شود از ترس آنکه آینده چه خواهد شد زندگی‌تان را تعطیل کنید.
