
برای تدریس در یک کارگاه «معنای زندگی» سوار اتوبوس شدم. ناگهان توی اتوبوس بیآرتی دعوا شد. خیلی شلوغ بود. نفس بالا نمیآمد. یک خانم آمده بود توی قسمت مردانه؛ تک و تنها!
چجوری معلوم نیست اما توی آن ازدحام با یکی از آقایان تماس پیدا کرد؛ احتمالا تنه به تنه شدند. هردوطرف شروع کردند پرخاش کردن و باهم درگیر شدن.
دور بودم صحنه را نمی دیدم، ولی صداها واضح بود. کمکم کار بالا گرفت و به فحاشی کشید.
چند تا آقا در حمایت از آن خانم وارد ماجرا شدند و چند نفر هم در حمایت از آن آقا.
بالاخره آقا ساکت شد و بحث را ادامه نداد. اما آن خانم شروع کرد به پرخاش به چند نفر دیگر از آقایان؛ پیوسته فحشهای رکیکی از دهانش خارج میشد که کمتر شنیدهایم؛ بددهنیهای وخیم.
قصد آن داشتم در کارگاه معنای زندگی به مخاطبان بگویم باید در هر موقعیت شأن و مرتبه خود را حفظ کنیم؛ به هیچعنوان در تنشها زمام امر از دستمان خارج نشود و کرامت خودمان و اطرافیانمان را خدشهدار نکنیم. حالا با این صحنه تلخ واقعی مواجه شده بودم. واقعا حال بدی پیدا کردم؛ که چرا یک خانم باید اینچنین در صحن عمومی جامعه، دهان به دهان آقایان بشود و کار را از کار بگذراند؛ چرا به خودش اجازه میدهد تصویر نجیب بانوی ایرانی را خدشهدار کند.
اما این خانم کار را رها نکرد. در یکی از ایستگاهها پیاده شد و دوباره شروع کرد به پرخاش و فحاشی به راننده اتوبوس!
یاد پشت جلد کتاب «استاد عشق افتادم» که از قول پرفسور حسابی نقل شده است:
«پروفسور حسابی از مادربزرگ خود بارها با لفظ خانم یاد میکنند و آنجا که فرزندانشان در پرسشی ناخواسته و نابهنگام از لفظ خانم و آقا و تأکید هماره پدر میپرسند در پاسخ به تأکید میگویند: خانم و آقا بودن آسان نیست. سابقه، تربیت و نجابت باید فراهم باشد. ایمان و اعتقاد از ارکان خانم و آقا بودن است؛ اگر خانم و آقایی به این مرتبه برسند، میدانند که چه کارهایی باید انجام دهند یا به قول حافظ آنقدر هست که بانگ جرسی میآید... خانم و آقا هیچگاه دروغ نمیگویند و در نشست و برخاست و خیلی از مسائل اجتماعی آداب لازم را رعایت میکنند.»