
یکی از اشکالات ما – گاهی اوقات – آن است که با خود در جنگیم.
مدام در تلاش و تکاپو هستیم که خودمان را مقهور کنیم، خودمان را شکست دهیم، خودمان را تحقیر و تنبیه کنیم.
انگار با خودمان در حال کشتیگرفتن هستیم؛ میخواهیم پشت خودمان را به زمین بمالیم.
گاهی استاد آن هستیم که از خودمان ناراضی شویم؛ از خودمان بدمان بیاید و حتی به خودمان ناسزا بگوییم.
همه تقصیرها را گردن خود بیندازیم و هر نوع راه نجات را مسدود کنیم.
درحالیکه ما باید بهجای «جنگ با خود» وارد منطقه «صلح با خود» شویم. خودمان را به رسمیت بشناسیم و بهجای ستیزهجویی، به کمک خود بشتابیم.
البته کنارآمدن با خود به معنای تأیید خطاها و غفلتها نیست؛ به معنای بیخیالی و منفعلشدن نیست؛ به معنای تمجید کورکورانه و خود متشکری نیست؛ نه! هرگز! بلکه به این معناست که ظرفیتهای وجودی خود را دقیق بشناسیم، از ضعفهای خود آگاه شویم و روندهای خطای خود را بدون قضاوت و سرزنش شناسایی کنیم. سپس با امیدواری و مهربانی تمام، معبری جدید برای خود باز کنیم و راهی تازه بسازیم.
قاعده آن است که هرمقدار با خودمان مهربانتر باشیم و رئوفانهتر با خودمان برخورد کنیم کنترل بیشتری بر خودمان خواهیم داشت و به تعبیری سادهتر، وجودمان از ما حرفشنوی بیشتری خواهد داشت.
این استعاره بیراه نیست اگر بگوییم با خودمان مثل یک مادر مهربان اما قاطع و باهوش برخورد کنیم.