میخواهم به یک سؤال مهم پاسخ دهم: آیا آرزو لازم است یا خطرناک؛ و اگر لازم است کدام آرزو؟

اگر میخواهی روزی یک ماشین لوکس و گرانقیمت داشته باشی، عکسش را پیدا کن و چندتا از عکسهایش را روی در و دیوار خانهات بچسبان؛ طوری که از هر طرف میروی چشمت به آن بیفتد. گاهی هم سری به بنگاههای خریدوفروش ماشین بزن و از پشت شیشه، همان ماشین گرانقیمت را تماشا کن. اینطوری کمکم باور میکنی این ماشین مال توست؛ و بالاخره یک روز به آن خواهی رسید.
حالا بیایید این جمله شیک و پرطرفدار را مرور کنیم:
«آنکس که آرزویی به دلت میاندازد حتما شایستگی و توان تو را برای رسیدن به آن میدانسته پس آن آرزو را جدی بگیر که حتما به آن خواهی رسید.»
اینها آموزههای جذاب و حالخوبکنی است که خیلیها دوست دارند بشنوند و شبکههای اجتماعی هم پر از آنهاست. اما آدمهای باتجربه – آنهایی که بخش مهمی از مسیر زندگی را طی کردهاند میدانند این حرفها، گاهی چیزی جز شعارهای خامکننده نیستند. شعارهایی که در ذهن آدمها کجراهههای فریبنده میسازد و ممکن است بعد از سالها تلاش بیهوده، او را به دام حسرت و سرخوردگی بیندازد.
آرزو داشتن از الزامات زندگی پویاست؛ اصلا آنان که آرزوهای بلندتری دارند افقهای بلندتری برای زندگی ترسیم میکنند. آرزو انگیزه میسازد و انگیزه است که آدم را با توان بیشتری به سمت هدف هل میدهد؛ آرزو مثل یک موتور محرک است. هرچه این موتور قویتر باشد آدم را برای حرکتهای سریعتر و طولانیتر آماده میکند.
آرزو از جنس رؤیاهای تصویرساز است؛ تصویری از آینده که ادامه مسیر را به ما نشان میدهد و به ما جرأت میدهد برای رسیدن به آن هزینه بدهیم و تمامقد وارد میدان شویم.
آرزوهای تصویرساز، قدرت خیرهکنندهای در الهامبخشی دارند؛ و همین الهامبخشی است که به آدم جرأت و جسارت حرکت میدهد.
رؤیای درست، رؤیایی است که آدم را از خواب بپراند نه آنکه او را به خواب فرو برد. اینجاست که باید بین خیالبافی و خیالپردازی فرق بگذاریم؛ مرزی ظریف اما بسیار مهم. خیالبافی شبیه ماده مخدر است؛ انسان را بیحال و سست میکند؛ میخواهد لذت رسیدن را بدون هیچ تلاشی به او بدهد. اما خیالپردازی قله موفقیت را به او نشان میدهد و مثل یک کوهنوردی بااراده، آدم را به سمت صعود میکشاند. پس نباید فریب حرفهای پوچ و بیپشتوانه را خورد. نباید استوریها، عکسنوشتههای بیمایه و متنهای بیپایه مجازی را مبنای زندگی قرار داد.
به نظر من، آرزوی درست دستکم هفت ویژگی دارد:
1- آرزوها باید با قابلیتها، استعدادها و سابقه زندگی ما تناسب داشته باشد.
2- آرزوها باید صحیح، مشروع، متین و قابل دفاع باشد.
3- آرزوها باید در نظام اولویت زندگی ما جای مشخصی داشته باشد.
4- باید بتوان برایش برنامه ریخت و نقشه راه مشخصی برنامهریزی کرد.
5- آرزوها باید در واقعیت پایه داشته باشد نه اینکه در اتمسفر خیال همچون ابری هزار شکل هرلحظه به یکسو برود.
6- آرزوها باید به انسان حرکت و اقدام بدهد نه اینکه او را در لاک انتظار و خواب خوش فرو ببرد.
و هفتم: باید از دل آن، سلسلهمراتبی از هدفهای کوچکتر و پلکانی بیرون بیاید؛ هدفهایی که قدمبهقدم ما را به آرزوی اصلی نزدیک کنند.
پس شاید مسئله این نیست که آرزو داشته باشیم یا نه.
مسئله این است که چه آرزویی داشته باشیم؛ و مهمتر از آن، با آرزویمان چه کنیم.
چون آرزویی که فقط ما را خوشحال میکند، ممکن است خیالبافی باشد؛ اما آن آرزویی که ما را بیدار میکند، به حرکت وامیدارد و برایش نقشه میکشیم، میتواند آغاز یک مسیر واقعی باشد.