بعضیها برای خودشان در زندگی، «نقش اصلی» قائل هستند. خودشان را محور همه اتفاقات پیرامونی میدانند. فکر میکنند همه دارند به او توجه میکنند. رفتارهایش را زیر نظر دارند و برای موضعگیریهایش حسابوکتاب میکنند. انگار همیشه دارند درباره او صحبت میکنند و همه برنامههایش را رصد میکنند.

حتی گاهی توهم توطئه بر میدارند که دیگران دارند علیه او نقشه میکشند و یا با تبانی میخواهند او را زمین بزنند. در نتیجه به همه مشکوک میشوند و بار روحی سنگینی روی دوش خودشان میگذارند.
پس این افراد زمان زیادی میگذارند که نقشههای دیگران را علیه خودشان خنثی کنند؛ نقشههایی که چهبسا هیچ وقت وجود خارجی نداشته است. با این رویکرد حتی با دیگران وارد بازی دزد و پلیس شده و به تعقیب و گریزهای مضحک مشغول میشوند.
اینجور افراد غالبا ذهن داستانی دارند و درباره ارتباطات بیرونی برای خودشان داستانپردازی میکنند. یعنی هرکاری که دیگران میکنند از منظر آنان، قبل و بعدی دارد و عملا یک قصهای برای آن جور میکنند. درست مثل یک فیلم سینمایی؛ با این توضیح که خودشان نقش اصلی این فیلم را بازی میکنند؛ و دیگران همه بازیگرانی هستند که به خاطر او وارد صحنه شده و دیالوگی را پیش میبرند.
اما واقعیت زندگی چنین نیست. هیچکس به اندازهای که ما خیال میکنیم درگیر رفتار و گفتارمان نیست. آدمها بیشتر از هرچیز درگیر دغدغههای خودشاناند و هرکس داستان خودش را روایت میکند. اگر کسی بخواهد مدام «نقش اصلی» همه صحنهها باشد، از تجربه زیستن در سادگی و رهایی محروم میشود.
گاهی بهترین کار این است که بپذیریم فقط یکی از شخصیتهای عادی این نمایش بزرگ هستیم؛ نه بیشتر، نه کمتر. و درست همانجا، آرامش آغاز میشود.