از بس این حرف را زده و شنیدهایم انگار تبدیل به یک شعار تکراری شده است: زندگی صحنه امتحان و آزمون است. درست است این حرف، کلیشه شده اما یک واقعیت مهم است. واقعیتی که اگر از دریچه نگاه ما به زندگی خارج شود همه چیز را میبازیم؛ دچار درد و رنج مزمن میشویم و نمیتوانیم برای ناکامیهای زندگی توضیح و تفسیر قانعکنندهای پیدا کنیم. اینکه چرا باید فلان عزیز من در کمال ناباوری فوت کند؛ چرا تصادف، چرا اخراج، چرا بیماری، چرا غم، چرا شکست. و اصلا چرا من؟ چرا بقیه راحت زندگی میکنند و هر روز بر خوشیهایشان افزوده میشود اما هرچه سنگ بلاست بر سر من نازل میشود. پس کی لذت ببرم. کی آرامش داشته باشم. جوانیام رفت. فرصتهایم سوخت. پس چرا توی این دنیا نوبت من نمیشود.
اینها وصف حال بسیاری از ماست؛ و اتفاقا چون همان جمله کلیشهای را باور نکردهایم در این غمانبار زندگی بدون توضیح و فلسفه در حال نفسنفس زدن هستیم.
برگردیم به همان جمله:
زندگی صحنه امتحان و آزمون ماست.
درست مثل ایام مدرسه و دانشگاه. آنجا شما قرار است بکوب درس بخوانی، تمرین کنی، از استراحتات بزنی، سختی بکشی و آخر ترم امتحان بدهی تا مدرک دیپلم و لیسانس و بالاتر بگیری. ما قرار است مدرک بگیریم؛ ارتقاء بگیریم اما نه در این دنیا بلکه در آن دنیا. تازه قرار است آخر این دنیا برای ما جشن فارغالتحصیلی بگیرند و مدرک را دستمان بدهند. این مدرک آن دنیا به درد میخورد. پس اینجا دنبال دریافت آن نباشیم.
البته نه آنکه در این دنیا هیچ مزهای نخواهیم برد؛ هیچ شادی نخواهیم داشت؛ هیچ استراحت و فراغتی نصیب حال ما نخواهد شد؛ حتما خواهد شد، اما نه استمرار دارد نه اعتبار نه خلوص. فعلا همین مقدار برای مقدمه بحث کافی است. انشاءالله در قسمت بعد چندین مورد از ویژگیهای امتحانهای دنیایی را عرض خواهم کرد. خوب است خود شما هم سعی کنید تا قبل از صوتگفتار بعدی این ویژگیها را شناسایی کنید.