یکی از کارهای خوب برای آرام شدن این است که به دیگران آرامش بدهی. یعنی آرامش تو ریشه در آرامش دیگران دارد. نمی‌توانی خودت آرام باشی اما دیگران در ناآرامی دست و پا بزنند. می‌گویند آرامش و شادی مثل موبایل است. اگر می‌خواهی مکالمه خوبی داشته باشی باید افراد دیگر هم موبایل داشته باشند و موبایل‌شان هم آنتن بدهد؛ وگرنه اگر فقط خودت یک دستگاه موبایل داشته باشی هیچ قیمت و خاصیتی ندارد.
حالا اینجا دو تا راهحل تکمیلی وجود دارد:
اول اینکه خودت آنقدر به آرامش دست پیدا کن که دیگران هم در ناملایمات و سختی‌ها با اتکا به آرامش و سکینه تو، به سطحی از آرامش دست پیدا کنند. حتما دیده‌ای اطراف خودت آدم‌هایی را که از فرط آرامش و شادی برای دیگران مثل لنگرگاه هستند. بقیه هرچه هم که مضطرب باشند کنار ساحل او آرامش می‌گیرند. حساب کن چقدر برای دیگران اینچنین خاصیتی داری. چقدر دیگران با حضور کنار تو آرام می‌شوند؛ یا نه اصلا وقتی با تو معاشرت می‌کنند بر دردها و غم‌ها و پریشانی‌هایشان افزوده می‌شود.
راهحل دوم آن است که سعی کنی برای دیگران آرامش و شادی بسازی. برایشان دلسوزی کنی. به دادشان برسی. همدلی و همفکری کنی. حداقل برایشان گوش خوبی باشی. گاهی اوقات افراد با یک راهحل ساده و با یک همفکری مختصر راه جدیدی پیدا می‌کنند که از مشکلات ناراحت‌کننده خارج بشوند. گاهی یک کلام خوب و یا یک توصیه به‌موقع به صبر و مقاومت، کلا مسیر زندگی‌شان را عوض می‌کند. گاهی اگر کمک کنی افراد یک نگاه تازه پیدا کنند و یا به یک معنای جدید دست پیدا کنند وارد اتمسفری از آرامش می‌شوند. هرکدام از این کمک‌ها معجزه‌هایی است که فقط از طریق تو می‌تواند به دیگران هدیه داده شود.
این دو مسیر را پیش برو و آن‌وقت ببین چه بازگشت آرامشی را در زندگی‌ات شاهد خواهی بود. این‌ها چشمه‌ای است که با عبور از باغ دیگران، گلستان وجود تو را هم آبیاری خواهد کرد.
