ویرگول
ورودثبت نام
سید مهدی سیدی
سید مهدی سیدینویسنده و پژوهشگر
سید مهدی سیدی
سید مهدی سیدی
خواندن ۱ دقیقه·۲ ماه پیش

انتهای ادب | داستان کوتاه واقعی

- سلام؛ خوبی! ممنون. مامانت خوبه؟ از بیمارستان مرخص شد؟ کی پیشش هست؟ چرا خواهرت نرفته؟

باشه منم اگه رسیدم عصر یه سر می‌زنم.

مرسی. لطف داری!

من!

من بی‌احترامی کردم؟

کی گفته؟ من پشتم رو بهش کردم؟

بهش برخورده؟

بیخود برخورده!

من اصلا آدمِ بی‌احترامی کردن نیستم. تاحالا از من مؤدب‌تر دیدی! یه حرف بد از دهن من در اومده؟

اون کلا دروغ می‌گه. حرف‌هاش رو باور نکن.

این حرف‌ها چیه. هنوز چک‌ام رو پاس نکرده. اصلا دیگه کاری بهش ندارم.

غلط کرده؛ حرف مفت می‌زنه.

اصلا از اون لجن‌تر ندیدم. دهانش رو ... . کثافت احمق!

من به گور بابام خندیدم اگه این دفعه جوابش رو بدم.

اون ... می‌خوره اگر این‌دفعه به من زنگ بزنه.

من ... (بوق – بوق – بوق)

تف...

 

با عصبانیت گوشی را قطع می‌کند و می‌گذارد داخل کیفش.

دقیقا پشت سرم روی صندلی نشسته. صدایش را واضح می‌شنوم. مشتاقم چهره‌اش را ببینم اما اتوبوس بی‌آرتی اینقدر شلوغ هست که حتی نمی‌توانم سرم را بچرخانم.

گیج‌ شده‌ام. نه به اول اون مکالمه، نه به آخرش!

ادبداستان کوتاهداستان واقعیاتوبوسمکالمه
۰
۰
سید مهدی سیدی
سید مهدی سیدی
نویسنده و پژوهشگر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید