(امیدوارم این کلام کوتاه، منجر به سوءتفاهم و رنج برخی محبان عزیز نشود)

بازخوانی وقایع دوران ولایتعهدی امام رضا(ع) و طراحی پیچیدهای که مأمون با ایشان آغاز کرد گواه آن است که امام هشتم در جایگاه فرزند پیامبر خاتم(ص)، مأموریت ویژه و رسالت وسیعی برای خود در نظر داشته است؛ و از قضا بهرغم نیرنگها و فریبکاریهای رژیم بنیالعباس، آن حضرت توانسته است از معدود فرصتها، به احسن وجه استفاده کرده و رسالت آسمانی خود را جامه عمل بپوشاند.
ایشان خود را متصدی:
- هدایت جامعه
- ترویج علوم محمدی(ص) و تبیین معارف دین
- زمینهسازی عدالت و مبارزه با ظلم
- افشاگری علیه حکومت فاسق و فاسد
- تربیت شاگردان و دانشمندان
- رسیدگی به محرومان اقتصادی و مستضعفان فکری
- گسترش مسلمانی واقعی و ایمان کمالیافته در سرزمینهای اسلامی
- مبارزه با شبهات عقلی و منازعات عملی سایر ادیان و دشمنان
میدیده است؛ که در یک کلام، تمام اینها در افق مطلوب خود در برقراری حکومت اسلامی با نقطه ثقل ولایت علوی، محقق میشده و خواهد شد.
گرچه دوران ولایتعهدی امام، در سالیانی کوتاه و در میانه طراحیهای آشوبناک مأمون سپری شده، اما حجم متراکم تلاش آن حضرت، آنچنان بابرکت و جریانساز بوده است که پس از ایشان، ایران خود را همواره مدیون آن امام همام دانسته است.
پس حیف است در برنامههای فرهنگی، در گرامیداشتها، در اشعار و محصولات هنری، در سخنرانیها و مداحیها، خود و جامعه را به چایخانه و نقارهخانه، نبات و گلاب، آهو و کبوتر، غرفه و موکب، شفای بیمار و تعریف خواب و رؤیا، محدود کنیم که البته همه اینها پاکیزه و دلنشین، احساسآفرین و دعوتکننده، زمینهساز و آمادهکننده جامعه برای اتصال به امام رضای عزیز است و تمامی این اقدامات، مقدس، عزیز و ارجمند است، اما مکتب امام رضا(ع) همچون منشوری صدرنگ، بسیار فراتر از این نمادها و حسهاست.
خداوند به همه دلدادگان و مروجان و عاشقان مکتب رضوی، اجر و توفیق روزافزون عنایت فرماید.
(امیدوارم این کلام کوتاه، منجر به سوءتفاهم و رنج برخی محبان عزیز نشود)