
قرار ما آن است که به محضر امام حسین(ع) حاضر شویم.
بیشتر از اینکه از ایشان بشنویم، ایشان را ببینیم.
ایشان که ما را میبیند و نظارت دارد و بیمزد و منت، برای ما کارسازی و چارهسازی میکند.
او که قبل از آنکه ما به سراغش برویم سراغ ما میآید؛ پس خوب است که ما هم به سویش قدمی برداریم.
حسین(ع) پس از شهادتش تمام نشده است؛ ایشان حیات جاوید دارد. این من هستم که باید قابلیتی پیدا کنم که به محضر ایشان شرفیاب شوم.
ما باید امامشناس بشویم.
اما اینقدر که برای موضوعات معمولی زندگیمان وقت میگذاریم برای دین و امامشناسی وقت نمیگذاریم.
ما برای خرید یک وسیله منزل، دهها مغازه را میگردیم و مشورت میگیریم؛ برای شکم و سفره و زیبایی و خانواده، فراوان وقت میگذاریم تا بشناسیم تا انتخاب کنیم؛ اما برای امام حسین(ع) و اهلبیت(ع) وقت نمیگذاریم.
برای شناخت قرآن و نماز و معرفت وقت نمیگذاریم.
برای انتخاب ذکر و طراحی نذر وقت نمیگذاریم.
برای قبر و شب اول قبر وقت نمیگذاریم.
انگار یادمان میرود که ما در این دنیای مادی، مأمور به کار دیگری هستیم.
برای همین است که وقتگذاریهای ما اشتباه است.