نحوه رویارویی با درون
پیشنوشت؛ نوشته زیر رو ۱۵ اردیبهشت نوشتم با حال و هوای اون روزم؛ امروز توی نتهام پیداش کردم و فکر کردم شاید برای بعضی از شما جالب باشه، و اینکه میذارمش اینجا تا بعدها برای مرور کردنم مفید باشم؛ برای امروز هم تلاش میکنم بنویسم... #امید به مهر
#ذهن_نوشت ۱۵ اردیبهشت ۹۹
قبل از بحث اصلی یادتون باشه #اردیبهشت، ماه بهشتی خداست روی زمین... تا میتونید سینه هاتونو پر از بوی بهار کنید، تا که خرداد نیومد تا گرمای تابستون روطاقت فرسا کنه... اردیبهشت امسالِ من از یکمش نعمت بود و آزادی... خوشحالم که سربلند شدم و همه راههای انسانیت رو پیمودم تا بدینجا رسیدم!
- به نظرم اونچه که خیلی مهمه این نیست که چی نشون میدیم اینه که چی هستیم!
- خیلی از ما درگیر این هستیم که اطرافیانمون چی راجع به ما فکر میکنند؛ میخوایم خوب نشون بدیم خودمونو، میخوایم عزیز باشیم، مورد توجه باشیم که البته باالذات به خاطر اینکه انسان موجودی اجتماعیه این خصلت #نیاز_به_دیده_شدن خصلت بد و نکوهش شدهای نیست اما مشکل از اینجا شروع میشه که این لایه بیرونی ما میشه همه ما؛
- خیلی مهمه وقتی موبایلاتونو سایلنت کردید و توی تخت و توی تاریکی چشماتونو میبندید به خودتون توی ذهنتون چی میگید، درگیر کی و چی هستید...
- میدونی؛ من فکر میکنم چیزی که در درونت هست رو هیچ وقت نمیتونی از بین ببری، نهایتا میتونی فشار زیادی بهش بدی و ببریش اون ته ... اون تهِ ته درونت واین میمونه و تبدیل به یه غول میشه... میشه #سایه ما که حاصل سرکوب هست و تا وقتی باهاش رفیق نشی هیچ چیز عوض نمیشه؛ اینرو هم بگم که سایه ما لزوما چیزای بد نیستند...
- برعکس، خیلی از ما در جامعه اینطور زندگی میکنیم که میگیم من میخوام از این به بعد فلان طور زندکی کنم یا بهمان طور، و شروع میکنیم نشون بدیم به اینکه چیزی که تا به حال دغدغهمون بوده دیگه مهم نیست برامون عوضش حمایتها و دیدهشدنهای ما از بیرون و اطرافیانمون میشه دغدغهمون... و البته ناگفته نماند خیلی از شماها که اینو میخونید نه تنها قبول نمیکنید اینو بلکه به بهونههایی که اسمش رو میذارید دلیل تکیه میکنید؛ عالم #ناخودآگاه بسیارعجیبه !!! در حقیقت درونمونه که همه وجود مارو کنترل میکنه و تنها و تنها! لطفی(!!!! که البته بیشتر ضربه است تا لطف) که به ما میکنه اینه که به خودآگاه ما اجازه میده به زعم خودش دلیل بسازه، در حالیکه ناخودآگاه میدونه که اونها بهونه ست...
- مثلا، فرض کنید که شما توی شرایط سختی قرار گرفتید که باید شرایط رو تغییر بدید؛ در حالیکه به خاطر اشتباه شما اطرافیانتون سختیهایی رو متحمل شدند، و شما به جای اصلاح امور تنها کاری که میکنید فرار از موضوعه، اینجا تنها اتفاقی که میوفته که خودآگاه به شما میگه که دلیل اصلی این موضوع اینه که باید تغییر کنی در حالیکه عدم مسئولیت پذیری علت واقعی و درونی این ماجراست...
- من به شخصه وقتی با این دنیا؛ دیدن سیاهیهای درون آشنا شدم به شدت چارچوب زندگیم به لرزه افتاد، اولش ترس بزرگترین دستاوردش بود اما کیه که ندونه برای شجاع بودن باید ترسید... اما با کمی صبوری وقتی به اصل ماجرا رسیدم دیدم جز نور نیست وقتی با خودت صادق باشی
- خیلی از ما وقتی با این وجه از زندگیمون روبرو میشیم از ترس زیاد با انکار ازش فرار میکنیم، اما یادتون باشه با فرار کردن از موضوع اون رو از بین نخواهی برد فقط به تعویق میندازیش... پس با خودتون و درونتون صادقانه برخورد کنید که راه رستگاری همین است...
- زمان نشر؛ ۲۶ اردیبهشت، ظهر جمعهای