امروز، ظهر جمعه داشتم به کارای خونه رسیدگی میکردم و پلیلیست دومم (اولیش اینر_پیس هست!) رو گذاشتم تا کمی موزیک گوش بدم،چون پلی لیست دومم یه سری آهنگهای انرزیک توش هست... اولین آهنگ آهنگ "زلف بر باد مده" #محسن_نامجو با شعری از #حافظ بود؛
- زلف بر بادمده/ تا ندهی بر بادم
- غم اغیار مخور / تا نکنی ناشادم
- یار بیگانه مشو / تا نبری از خویشم
و ....
راجع به این خیلی چیز دارم بنویسم، اما حالا چیزی که ذهنم رو مشغول کرده آهنگ دومی بود که پلی شد... یه آهنگ از یه خواننده که تا قبل از این هیچ وقت تولی پلی لیست من نبود...آهنگ "اتفاقا عشق" از #شهاب_مظفری
حالا جریان این موزیک چیه؟ یکی دو روز پیش یکی از دوستان قدیمم این موزیک رو برام فرستاد، دوستی که خداروشکر زندگی خوبی داره و خانواده دوست داشتنی و از سر لطفش به من هر از گاهی خبری از من میگیره.. ازش پرسیدم چرا این آهنگ رو برای من فرستادی، نگاه خودش بود به زندگی... و میگفت اینطوریه که از زندگی داره لذت میبره و دوسش داره...توش میگه "اصلن به ما چه مردم چی میگن" میگه "اتفاقا عشق یعنی راه را گم کرده باشی..." میگه "گوش به حرف مردم نمیدم اصلن به ما چه مردم چی میگن..." میگه " خودم بودم خودم کردم خودم خواستم که تنها از تو و عشق تو آرامش بگیرم..."
خیلی عجیبیم... وسط کارهای خونه بعد دو روز گوش دادن یهو یه چیزی یادم اومد...خیلی مهمه "پارادایم" ما به زندگی...نگرش و نحوه نگاه ماست که زندگی مارو درست میکنه... نگاه ما از علم، خواسته، پشن، ترسهامون و خیلی چیزا درست میشه... آخه روی دیگه سکه ماجرای این آهنگ رو همین اواخر دیده بودم؛ کسانی هستند که میگن؛ بابام، دوستام، خانوادهام و نگاه اونها رو توی کیفیت رابطهشون موثر میبینن...به نظرم اینها از ضعفشون و از ترسهاشون اینطور نگاه میکنن! شما اینطور فکر نمیکنید؟
پس چی شد؟؟؟
من دو نفر رو میشناسم که دو جور مختلف نگاه کردند به یک موضوع؛یعنی دو داستان متفاوت برای یک روایت مشترک!!! و زندگی همینه؛ ماجرا، نحوه تعریف کردن #داستان ماست.. بعضیها خودشون داستانشونو مینویسند و بعضی ها در داستان دیگران بازی میکنند...
یکی بیپرواست چون ماهیت عشق ورزیدن رو شکستن قواعد (Break the law) میدونه و پرشور بودن.... یکی هم میگه فلانی و بهمانی اگه بدونن من توی رابطه با فلانی هستم میدونی چیکار میکنن؟!!!!
خلاصه اینکه؛ عاشق باشید.. "عاشقی کردن هم گواراست و هم دردناک"... اما فقط عاشق واقعی از هر دوشون لذت میبره...
چرا آهنگ محسن نامجو که شعری از حافظه رو اولش گفتم؟
چون یه بیتش میگه " من از آن روز که در بند توام/ آزادم"
این رو هم همین امروز ظهر داشتم گوش میدادم و به این فکر میکردم که چقدر شعر زیبایی و چه اجرای قشنگی، بعد اینکه ویدیو سرگذشت #فرامرز_اصلانی رو دیدم و این جمله که ازش وام گرفتم "عاشقی کردن هم گواراست و هم دردناک" به یه چیز پر از انرژی فکر کردم... لذت عاشقی با درد فراق... دارم فکر میکنم چه اشکالی داره من عاشق کسی بمونم که بهم زخم زده... اون به خودش زخم زده نه به من... منم بعد از این رسم عاشقی رو اینجوری پر از لذت به جامیارم...
با مهر و امید به مهر
13:33 جمعه 26 ماه بهشتی خدا
SMHN