به دخترک زل زدم. دخترکی با موهای کوتاه که کوتاهی مویش اجازه نمی‌داد درست صورتش دیده شود. به سرعت برق و باد می‌دوید. مقصدش نامعلوم بود. با اینکه می‌دوید و هیچ‌یک از رهگذرها توقع نداشتند بایستد، اما به طرز عجیبی ایستاد. سپس نشست روی صندلی فلزی. هنوز صورتش پیدا نبود.
تلفنش زنگ خورد. با حالتی کلافه جواب داد. فقط چند کلمه حرف زد: «آره، خودمم می‌دونم. لازم نیست تو بگی. ممنون... ممنونم واقعاً.» و با حالتی عصبی تلفن را قطع کرد. انگار تیری ناگهانی به قلبش فرو رفته باشد.
بلند شد، اما دیگر نمی‌دوید. فقط یک مسیر تکراری را طی می‌کرد: نزدیک بیست قدم به جلو می‌آمد، سپس بیست قدم به عقب می‌رفت. اکنون می‌توانستم نیمی از صورتش را ببینم. چهره‌اش به نظر معمولی می‌آمد، اما وقتی بیشتر دقت می‌کردی، می‌توانستی غم غربت و نفرتی بی‌انتها را در آن ببینی. چهره‌ای که در دل طوفان بود، راه می‌رفت و به بدبختی‌هایش فکر می‌کرد. به اتفاقاتی که برایش افتاده بود، اما نمی‌توانست بپذیرد.
باز تلفنش زنگ خورد. گفت: «می‌دانم، اما من مطمئنم.» آن دخترک هیچ نمی‌دانست. فقط با راه رفتن‌هایش سعی می‌کرد کمی بفهمد، کمی درک کند. چه چیزی را؟ من هم دقیق نمی‌دانم. اما انگار اتفاقی برایش افتاده بود که او را پریشان، خشمگین، و از همه چیز و همه کس متنفر کرده بود. و مطمئنم یکی از سوالات اصلی‌اش این بود: «چرا من؟ اما من هنوز خیلی بچه‌ام برای تحمل این درد.»
رفتم جلو. روی همان صندلی‌ای نشستم که او نشسته بود. دخترک خواست از آنجا برود؛ شاید چون گریه می‌کرد، شاید چون چهره‌اش در آن لحظه کاملاً معلوم بود. نمی‌دانم. اما هر چه بود، می‌خواست از کنار هر آدمی فرار کند. می‌توانستم از طرز راه رفتنش بفهمم: گام‌های کوتاه اما سریعی برمی‌داشت.
از جایم بلند شدم و گفتم: «ببخشید، فکر کنم مزاحمتون شدم.»
دخترک که صدایش در نمی‌آمد، به زور گفت: «نه، این چه حرفیه. بفرمایید. من یک کم حالم خوب نیست. باید برم.»
گفتم: «ولی من فکر می‌کنم حالتان بیشتر از یک‌کم خوب نیست.»
نمی‌دانم چرا، اما دخترک خندید. خنده‌ای که انگار می‌خواست نشان دهد حالش خوب است، اما همان‌طور که می‌خندید، گریه هم می‌کرد. و این، بیشتر رنجم می‌داد.
به او گفتم: «صد سال اولش سخته.»
دوباره خندید. نشست کنارم، انگار که به او دلگرمی داده باشم.
گفتم: «اگر می‌خواهی گریه کنی، مشکلی نیست. گریه کن. گریه کردن حق طبیعی هر انسانی است، همان‌طور که خندیدن.»
گفت: «بلد نیستم در کنار کسی گریه کنم. خجالت می‌کشم.»
گفتم: «نگران نباش، یاد می‌گیری. اگر کنار کسی گریه نکنی، یعنی حق خودت را خورده‌ای و اجازه نداده‌ای حقت را زندگی کند، لااقل یک بار.»
دخترک گریه کرد. و من او را در آغوش گرفتم. لحظه‌ای هم به او نگفتم «گریه نکن». زیرا اگر اجازه‌ی گریه کردن را از او می‌گرفتم، حقش را از او دزدیده بودم.
لطفاً حق طبیعی گریه کردن را از خودتان و دیگران نگیرید.
