گوشیاش را باز کرد. ساعت ۲۳:۳۱ بود. تمام تلاشش را کرد تا به ویپیان وصل شود. وارد اینستاگرام شد. اما ای کاش او هرگز به ویپیان وصل نشده بود. اینستا نبود که، قتلگاه بود. هر پستی را که نگاه میکرد، لااقل یک نفر را میدید که غرق در خون است. دختر شوکه شد. انگار که میترسید از خانه بیرون برود. فکر میکرد هر قدمی که برمیدارد، روی خون یک آدم مظلوم و بیگناه پا گذاشته است.
نفس عمیقی کشید. به سرعت جیغ کشید. جیغی بلند که گوش هر بنیبشری را کر میکرد. فکر کنم بوی خون را استشمام کرده بود. خوشبختانه یا بدبختانه، آن شب هیچکس خانه نبود که صدای دختر را بشنود. آتش تنفری داشت وجودش را میسوزاند. آتشی که کنترلش از دستش خارج شده بود.
با همین حال و روز، زد پست بعدی. چی دید؟ پسری با پیراهنی سفید. چشمهایی مشکی که از آن وحشت میبارید. در حال فرار بود که ناگهان پیراهنش تغییر رنگ داد. قرمز شد. باد او را به زمین انداخت وگرنه آن پسر زیبا، محال بود روی این زمین بیفتد. خندید و خوابش برد.
این بار دخترک جیغ نزد. چون میدانست کسی نیست که صدایش را بشنود. ولی از درون تکهتکه شد. تبدیل به جسمی شد که روحش را به سرقت برده بودند. سارق که بود؟ غم، خشم و نفرت. سه سارق بزرگ که روح خیلی از ایرانیها را دزدیدهاند. دستانش میلرزید. چشمانش هم سراسر نفرت بود. اما با تمام اینها، با همان دستهای ناتوان، زد پست بعدی.
چی بود؟ رقص. پایکوبی. رقص کسانی که از فراغ عزیزانشان سوخته بودند و تبدیل به خاکستر شده بودند. خاکستری که با باد میرقصید. از آن روز به بعد، یک ایران میرقصید. دخترک دیگر آن دختر سابق نشد. هیچ ایرانیای دیگر آدم سابق نبود. این روایت، روایت بازماندههایی است که رقاص شدند.
ماهها گذشت. دختر فکر میکرد بدترین حالت ممکن همین است و دیگر محال است بدتر از این بشود. اما نمیدانست که روزگار چه خوابهایی برای ایرانش دیده است. دنیا به او حتی فرصت عزاداری هم نداد. اما دختر به مرور زمان فهمید که هر روز تعداد بازماندهها کمتر میشود و تعداد جانفداهای ایران بیشتر. ولی مردم مثل سابق رقاصی میکردند. دختر هم میرقصید. برای کی؟ برای یک ایران میرقصید. حتی هر روز هم تعداد رقاصها بیشتر میشد. میگویی چرا؟ چون تن وطن هر روز جراحت بیشتری پیدا میکرد. آهنگ جانسوز را شش ماه پیش گذاشتند و هر روز این آهنگ جانهای بیشتری را میسوزاند. اما نه تنها دختر، که یک ایران میرقصید. چون رقاصی با غم، جزئی از وظیفهشان شده است.
اما قابل توجه آن دختر زیبا و تمام رقاصان:
هشدار! هشدار!
رقاصان محترم! خطر سوختن جان به دلیل سوزناک بودن آهنگ وطن وجود دارد. هر کس در این مسیر جانش سوخت و دیگر نتوانست نفس بکشد تا روزهای رقصیدن مردمش را با آهنگ بندری و ترکی و... ببیند، فراموش نمیشود. جزئی از ماست. و هر کس که با این آهنگ جانش به طور کامل نسوزد، جزئی از آیندگان وطن است.
و رسالت آیندگان چیست؟ در حین رقاصی، جانسوختگان را فراموش نکنند. به جای آنان نیز برقصند. هلهله کنند. و اگر لازم شد، جانشان را بسوزانند برای آنچه که فکر میکنند ارزشش را دارد...
اما تو جزو آیندگانی، یا جزئی از تاریخ بزرگ ایران میشوی؟!