ویرگول
ورودثبت نام
Sky
Skyرقصنده ی کلمات
Sky
Sky
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

پرتاب ناجوانمردانه ی یک دمپایی

اصلا پشیمان نیستم که شروع به نوشتن و خواندن کرده ام.‌
اگر مامان می‌دانست که شروع به نوشتن کردم هر چه از من نفرت داشت نفرتش چندین برابر می‌شد، اما من کار خودم را کرده بودم حتما که قرار نیست،داد‌و بیداد راه بی‌اندازم، فریاد بزنم و بگوییم:《 آهای مامان، من را نگاه کن من دارم می‌نویسم》
همین که برای خودم می‌نویسم قشنگ است. آرامشی به من دست می‌دهد که فانی است ولی پوچ نه؛ مثل این است که تموم قرص های مسکن داروخانه را خورده باشی ولی نفس بکشی و علاوه بر این هیچ دردی هم احساس نکنی!
چرا؟! چه سوال مسخره ای چون با نوشتن،  جهانی را ترسیم می‌کنم که می‌خواهم، حتی بدون ذره ای نقاشی چون نقاشی افتضاحی دارم ولی با نوشتن می‌تونم تکه ای از وجود خودم را که بادمپایی مامانم تکه تکه شده است ترسیم کنم.
-هر چه به مامانم گفتم:《مادر جان نکن درد دارد》
او دوباره با اوردنگی مرا می‌زد.
- منم می‌گفتم:《مادر من این خشونت علیه کودکان هست》
+اما مامانم پاسخی قاطع و دندان شکن می‌داد:《خفه شو. می‌دانی چند سال سن داری؟!》
- مادر من ،عقلم که به طور قطع ذره ای رشد نکرده است اما قدم هم که ژنتیکی است، اگر روی بابا می‌رفتم خیلی خوب بود اما متاسفانه روی فامیل شما رفته ام و قد کوتاه هستم در نتیجه فقط مشکل سنم هست که از قدیم تا به حال گفته اند:《سن فقط یک عدد است》 که می‌توان از این عدد هم صرف نظر کرد.
دمپایی بعدی چنان نا جوانمردانه به سمت کله ام پرتاب شد که گمان می‌کنم به طور یقین پس از این ضربه ی ناجوانمردانه من آن آدم سابق نمی‌شوم.
می‌پرسید:《چرا؟!》زیرا اگر حتی به اندازه ی نخودی عقل در کله ی پوکم بود عقل از سرم پرید.
- مامان جان ده بار گفتم:《اگر می‌خواهی بزنی لاقل آرام بزن عقل نداشته ام از سرم پرید!》
+ خوب که خودت هم می‌گویی:《 عقل نداشته ‌ات》چرا باید مراعات چیزی را کنم که نداری؟!
- منطقی بود ولی من خدازده دردم می‌گیرد.
+منم می‌زنم که دردت بگیرد وگرنه که نمی‌زدم.
-پس بزن که خوب می‌زنی.
+تو تا آخر من را سکته ندهی دست از این رفتار هایت بر‌نمی‌داری.
- زبونت را گاز بگیر مامان این چه حرفیه! خدا نکند.
+باش.برو خودت را لوس نکن.
-هه من به این راحتی ها از جلوی چشمانت دور نمی‌شوم.
+برو تا نیامدم مثل سوسک لهت کنم.
- مادر من تو که سوسک ببینی به صدم ثانیه نکشیده جیغ گوش کر کننده ای می‌کشی که صدای جیغت تا ده ها کوچه آن طرف تر می‌رود.
به طرز فجیعی دوباره مادرم دمپایی اش را به سمتم پرتاب کرد و اکنون من مانده ام با صورت کبود شده ام یعنی بزرگ شوم یادم می‌رود؟!

عقلمادرنوشتن
۰
۰
Sky
Sky
رقصنده ی کلمات
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید