انتظار من از خودم چیست؟
از خودم فقط یک چیز انتظار دارم: نفس بکش. فقط نفس بکش. برای بقا نفس بکش. در این روزهایی که حتی خودم نیز علیه خودم عمل میکنم... لطفاً نفس بکش.
میدانم که هر بار نفس میکشی، انگار تیری به قلبت پرتاب میشود و کشته میشوی. اما امیدوارم این روزها —که همچون نور خورشید، مستقیم به روحت میتابد و آن را میسوزاند— تمام شود.
آری، تو همچون کودکی هستی که حتی توانایی راه رفتن را نیز ندارد. اما من از تو میخواهم با این همه دغدغه و هیاهو:
کتابهایی را که هنوز نخواندهای، بخوان.
موسیقیای را که عاشقش هستی، گوش کن.
و اگر پاهایت جانی داشت، با آن موسیقی برقص.
کمی هم دستانت را تکان بده.
مراقب باش باد، کلِ وجودت را نبرد.
و آخرین درخواست من: تا جایی که میتوانی، بنویس. حقیقتِ سوزناک را بنویس. و فراموش نکن که هر چه بیشتر بدانی، سوالهای بیشتری به سراغت میآیند. و «نمیدانم»هایت، بیشتر و بیشتر میشوند.