دیروز خواب دیدم. خواب دیدم داخل یک اتاقم. درِ اتاق را قفل کرده بودند. هر چه تقلا میکردم که بتوانم از آنجا رها شوم، نمیشد. انگار زندانیم کرده بودند. نه، واقعاً زندانی بودم. میخواستم بروم. میخواستم از آنجا بروم. با پاهایم میپریدم که رها شوم، اما برخورد میکردم به سقفی سفید که مانع رها شدنم بود.
بعد از آن، سرم درد میگرفت. پاهایم درد میگرفت. میخواستم گریه کنم، اما شاد بودم. وقتی میپریدم، میخندیدم.
اما عجیبترین بخش ماجرا این بود که از جایی به بعد، پاهایم تعادل نداشت. هیچ توانی برای نفس کشیدن نداشتم. انگار درد، داخل سلولهای پایم نفس میکشید. با این حال، برای آخرین بار پریدم. افتادم روی زمین و برای چند ثانیه نتوانستم بلند شوم. دردم گرفته بود، ولی باز هم میخندیدم.
دیدم نمیتوانم با پاهایم حرکت کنم. دستهایم را روی زمین چسباندم تا بپرم، اما نتوانستم. در عوض، پاهایم به دیوار برخورد میکرد و دردش چندین برابر میشد. هر چه سعی کردم، نشد.
از خواب بیدار شدم. ولی آن سفیدی، آن تقلای من برای پریدن، و آن لبخندی که بر لب داشتم، برایم عجیب بود. شاید این خواب، فقط خواب من نبود. شاید واقعیتِ خیلی از آدمهای این جامعه هم باشد.
اما یادمان نرود که واقعیت هم میتواند تغییر کند. شاید یک روزی،واقعیت جامعه ی ما نیز تغییر کند.یک