من میترسم. اما شاید ترس من با ترس دیگران کمی فرق کند. من میتوانم از یک نگاه ساده بترسم. حتی میتوانم از این که کسی مرا در آغوش بگیرد، به وحشت بیفتم. اما ذرهای هم از مرگ نمیترسم. حتی شاید مرگ از من بترسد، چون برایش معقول نیست که انسانی اینقدر از او نهراسد.
اما مرگ نمیداند که من از صدای گریهٔ کودکی که هیچکس به او اهمیت نمیدهد، میترسم. چون وقتی کودکی را میبینم که گریه میکند و هیچکس نگاهش نمیکند، به یاد خودم میافتم. شاید هر آنچه که تکهای از وجود خودم باشد، مرا به هراس میاندازد.
نه، ببخشید. اشتباه کردم. برخی متنها و نوشتهها تکهای از من هستند و من با آنها همذاتپنداری میکنم، نه اینکه ازشان بترسم. اما اگر بخواهم فهرستی از ترسهایم بنویسم، انگشتانم از شمارش باز میمانند. ممکن است از یک اتفاق ساده و روزمره به وحشت بیفتم. گاهی از محبت کردن دیگران نیز میترسم، چون به نظرم غیرعادی میآید؛ انگار که درِ یک اتاق تاریک، ناگهان چراغی روشن شود و چشمانم نسوزد.
اما یکی از بزرگترین ترسهایم این است: به کسی اعتماد کنم. او را دوست بدارم. و در انتها بفهمم که نه تنها مرا دوست ندارد، بلکه از من سوءاستفاده کرده است. صادقانه بگویم، من از محبت دیدن از دیگران میترسم، و به این نوع هراس شک دارم. نمیدانم این ترس تا کی همگام من خواهد بود.
ولی خواستم بنویسم تا به شما نشان دهم: من هم میترسم. شاید ترس من و شما فرق کند. اما هر کسی که میگوید «از هیچ چیز نمیترسم»، دروغ میگوید. دروغی محض که برای پنهان کردن احساساتش از زبانش میپرد. شاید فراموش کرده که احساساتش نیز جزئی از وجود او هستند.
اما من میترسم. از بسیاری چیزهایی که شما نمیترسید و حتی برایتان خندهدار است. پس شما جسور هستید، البته به سبک خودتانبه