ما آدم ها به دنیا آمده ایم تا جهان را جای بدتری کنیم نه تنها به حیوانات رحم نمی‌کنیم بلکه به هم نوع‌های خودمان هم رحم نمی‌کنیم شاید آدم‌ها به دنیا آمده باشند برای خراب کردن،برای ویران کردن و برای بر هم زدن نظم طبیعت زیبا.
بعد هم ادای دانش و آگاهی می‌کنیم...
دانش؟!
آگاهی؟!
واقعا کدام دانش؟!کدام آگاهی؟! از کتاب درسی هایی که نوشته ایم تا باعث شود بشر قرن ها از هر کتابی متنفر شود بگوییم یا از تقلید‌های بی حد و اندازه ی خودمان از طبیعت زیبا بگوییم؟!
آخر ما که هر چه اختراع کردیم تقلید بود از طبیعت و البته کاربردش هم به اندازه ی طبیعت حیاتی نبود.(البته که تقلید از طبیعت تا زمان که آسیبی نرساند هیچ عیبی ندارد)
باز هم می‌توانم از دستاورد‌های بزرگمان بگوییم،
ادامه دهم؟
دین شاید یکی از بزرگترین دستاورد های بشر نبود اما آسیب های جبران ناپذیری به انسان ها زد و هنوز هم می‌زند که فکر نمی‌کنم هیچ دانشمندی بتواند با اختراعاتش درد آن آسیب را کم کند اما چرا این گونه میگوییم؟
پاسخ من:《جنگ هایی که فقط افراد می‌خواستند به هم ثابت کنند که نه دین من برترین دین در جهان است》
اما دین چه کسی کامل ترین بود؟احتمالا اکنون هم پاسخ شما دین خودتان باشد.
اما چرا دین باعث جنگ شد؟
من فکر می‌کنم به دلیل افراطی بودنش از دیدگاه من افراطی بودن در هر چیزی باعث آسیب جبران ناپذیری به خود و دیگران میشود.
مثلا افراطی دوست داشتن دیگران:باعث میشود که خودت را فراموش کنی
افراطی دوست داشتن خود:باعث میشود که نسبت به دیگران بی‌تفاوت باشی
و افراطی بودن دین:یعنی هر کدام از ما دینمان را کامل ترین بدانیم و تقلا کنیم تا عقایدمان را به تحمیل کنیم حالا با بحث توهین یا حتی جنگ.
اما این که قرار است ما انسان‌ها تا کی دین هایمان را کامل ترین بدانیم و البته خودمان را ارجمندترین مخلوق، شاید تا ابد و یک روز...
