مادر را میبوسم و به فکر فرو میروم آخر مادر کی اینقدر غمگین شد؟! آن وقت ها مادر مرا در آغوش میگرفت تا جان داشت من را میبوسید اما اکنون چه؟
انگار میخواهد گریه کند اما در برابر من توان این کار را نداشته باشد
مادر تو را چه شد که خاکستر شدی؟!
باد تو را میبوسید
اما اکنون تو با باد در جنگی
جنگی نا برابر با چشمانی غمگین
میآیم تا مادر را در آغوش بگیرم در دستانم جان میدهد
مادر تو را چه شد؟!
پدر با درد دوری تو چه کند؟
پدر را میبینم که میخندد میخواهم، قسمش دهم که نخندد؛ زیرا این خنده اش از هزاران گریه بد تر است.
پدر نخندد، خنده هایت نیز غمگین شده اند!
به پایش میافتم که نخندد اما او نیز آنقدر میخندد که میمیرد