دستات رو به من بده.
+ممنون اما من خودم میرم، این راهی هست که باید تنهایی برم.
-اما تنهایی خیلی ترسناکه.
+مجبورم. اینجا جای من نیست.
-چرا؟ اینجا هم قشنگیهای خودش را داره.
+آره ولی این چیزهایی که تو بهشون میگی قشنگی، از نگاه من قشنگ نیست،علاوه بر این، گاهی برام دردناک هم هست.
-اگه رفتی و پشیمون شدی، چی؟
+تا حالا بهش فکر نکرده ام ولی من میرم،من آدمی نیستم که بتونم اینجا بمونم.
-اما حواست باشه،اونجا هیچکس هیچ خاطرهای از تو نداره،نه کسی دوستت دارد، نه کسی ازت متنفر است...
+راست میگی ولی همینش قشنگ است،همین پوچی، همین که دیگر از هیچکس انتظار نداری،حتی اونجا غریب هم هستم و این باعث میشود که آزادانهتر زندگی کنم.
-یعنی دیگر هیچوقت نمیبینمت؟
+هیچوقت،هیچوقت.
-چرا؟!
+چون حالم از هوای اینجا بهم میخورد.
-اما تو قبلاً اینجا را دوست داشتی.
+هه! من اون موقع خیلی خوشخیال و سادهلوح بودم.
-دلت برای کسی تنگ نمیشود؟
+نه. راستش، این مردم جهنم من بودن،نگاه شون، حرفهاشون، حتی خندههاشون،اصلاً میرم که این مردم رو نبینم،وگرنه میموندم.
-حتی منم جزئی از اون جهنم هستم؟
+آره،تو هم صدام رو نشنیدی،حرفهام را انکار کردی. فکر کنم خیلی دیر شده برای این حرفها.
-چرا؟!
+چون وقت رفتن هست،دیگه داره خیلی دیر میشه.
-میشه قبل رفتنت بخندی؟ مثل همان موقعها که میخندیدی.
+نه.
-چرا؟ تو اینجوری نبودی.
+تو هم اینجوری نبودی،تو بلد بودی درک کنی، لااقل بیشتر از بقیه.اما الان چی؟ علاوه بر اینکه درکم نکردی، اون بار سنگینی که سالها پنهانش کرده بودم...
اون رو به تو سپردم که درحالی که هرگز نباید چنین اشتباه بزرگی رو مرتکب میشدم.
-من فقط از اون بار سنگین تو بدم میاد. از این گذشتهٔ سیاه تو،باورم نمیشه چنین اتفاقی برای تو افتاده باشد. تو خیلی...
+این بار سنگین، جزئی از من است. اگه از این بار بیزاری، یعنی از من بیزاری. تو من رو میخواهی، اما بدون اون اتفاق هایی که بر من گذشته،بدون اون تکهٔ تاریک که بخشی از هویت من هست،احمق بودم که فکر میکردم شاید تو پذیرای قسمت تاریک زندگی من باشی،اشتباه کردم،من آدم اشتباهی رو انتخاب کردم. میروم و امیدوارم یک روز قند زندگیات رو پیدا کنی.
-اما من دوستت دارم...
+با این گذشته؟!
-اما چرا تو؟ چرا باید برای تو چنین اتفاقی میافتاد؟
+نمیدونم،خودمم خیلی بهش فکر کردم به نظرم هیچ دلیلی نداره یه اتفاقی بود که میتونست برام نیفته اما افتاد و زندگیم رو تبدیل به خرابه ای تموم عیار کرد،بعضی شبها فکر میکنم زندگی یه تیرانداز کور هست و ما همه، سیبلهاش.
(ادامه دارد...)